Kwalifikacja: PGF.10 - Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej

Wybierając publikacje typu podręczniki czy monografie – takie jak „Biologia rozwoju” Richarda M. Twymana, „Filozofia osobowości” Tadeusza Kobierzyckiego czy nawet popularnonaukowe zbiory aforyzmów jak „Prawa Murphy'ego i prawa pokrewne” – można łatwo popełnić błąd rozumowania co do ich funkcji w warsztacie informacyjno-bibliograficznym. Te książki, choć wartościowe i przydatne dydaktycznie, nie stanowią źródeł informacji bezpośredniej. W środowisku bibliotecznym przyjęło się, że źródła bezpośrednie to te, które dostarczają zwięzłych, gotowych odpowiedzi na pytania faktograficzne – na przykład słowniki, encyklopedie, leksykony, atlasy czy bibliografie. Podręczniki akademickie i monografie naukowe służą raczej dogłębnemu poznaniu zagadnienia, analizy i zrozumieniu szerszego kontekstu, przez co są traktowane jako źródła informacji pośredniej. Z mojego doświadczenia wynika, że często myli się te kategorie, bo granica bywa nieostra – czasem nawet nauczyciele uważają, że każda książka naukowa to źródło bezpośrednie, a to nie jest zgodne z dobrymi praktykami. Warsztat informacyjno-bibliograficzny powinien opierać się w pierwszej kolejności na takich narzędziach, które umożliwiają szybki dostęp do istotnych danych bez konieczności czytania całych rozdziałów. Przypadkowe wybory prowadzą do sytuacji, gdzie uczniowie zamiast odnaleźć proste definicje czy biogramy, muszą przekopywać się przez obszerne teksty, co nie tylko zabiera czas, ale i może zniechęcić do samodzielnych poszukiwań. Standardy bibliotek pedagogicznych oraz zalecenia IFLA jednoznacznie wskazują na potrzebę rozróżnienia tych dwóch rodzajów źródeł. Umiejętność selekcji odpowiednich materiałów do warsztatu to podstawa efektywnego nauczania korzystania z informacji.