Kwalifikacja: LES.02 - Gospodarowanie zasobami leśnymi
Zawód: Technik leśnik
Kraina przyrodniczo-leśna, zwana krainą świerka, ze względu na blisko 70 % udział tego gatunku w drzewostanach, to kraina
Odpowiedzi
Informacja zwrotna
Odpowiedź "VII Sudecka" jest poprawna, ponieważ ta kraina przyrodniczo-leśna charakteryzuje się dominacją gatunku świerka, który zajmuje około 70% drzewostanów. Sudecka kraina leśna, z uwagi na swoje specyficzne warunki klimatyczne oraz geograficzne, sprzyja rozwojowi świerka, który jest anizotropowy i dobrze przystosowany do miejscowych warunków glebowych. Z tego względu, w praktyce leśnej, na obszarze VII Sudeckiej często prowadzi się hodowlę i pielęgnację drzewostanów świerkowych, co jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju oraz ochrony bioróżnorodności. Warto również zauważyć, że świerk jest istotnym elementem zarówno dla ekosystemów leśnych, jak i dla lokalnej gospodarki, ponieważ drewno świerkowe jest cenione w budownictwie oraz przemyśle meblarskim. Ponadto, kraina ta odgrywa ważną rolę w edukacji ekologicznej, gdzie promuje się wiedzę o lokalnych ekosystemach oraz ich ochronie.
Odpowiedzi "I Bałtycka", "II Mazursko-Podlaska" oraz "VIII Karpacka" nie są właściwe, ponieważ każda z tych krain leśnych ma inną charakterystykę florystyczną i nie odpowiada na opisany w pytaniu wskaźnik dominacji świerka. Kraina Bałtycka, znana z różnorodności biotopów, jest przede wszystkim obszarem, na którym występują lasy mieszane, a nie dominujący świerk. W regionach takich jak Mazury i Podlasie, leśnictwo skupia się na innych gatunkach drzew, takich jak sosna czy dąb, co sprawia, że nie można ich zaklasyfikować jako miejsca o przewadze świerka. Z kolei w Karpatach, ze względu na różnorodność ekosystemów górskich, dominują różne gatunki drzew, takie jak jodła czy buk, co również wyklucza je z krainy świerkowej. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków często wynikają z niedostatecznego zrozumienia różnorodności ekosystemów leśnych w Polsce oraz ich specyficznych warunków przyrodniczych. Znajomość regionalnych cech leśnictwa oraz klasyfikacji gatunków drzew to kluczowe elementy w praktyce leśnej, które pomagają w prawidłowym zrozumieniu i ocenie bioróżnorodności oraz ochrony środowiska.