Na rysunku pokazano próbki pobrane
Świdry Presslera to super narzędzia, które w dendrochronologii są wręcz niezbędne. Dzięki nim można pobierać rdzenie drzewne bez ich wycinania, co pozwala na przeanalizowanie, jak drzewo rosło i ile ma lat. Na zdjęciu widać próbki z wyraźnie zaznaczonymi pierścieniami rocznymi – to pokazuje, że użyto tego właściwego narzędzia. Korzystając ze świdrów Presslera, naukowcy mogą zbierać cenne dane o historii klimatu i ekologii danego miejsca. To technika zgodna z najlepszymi praktykami w badaniach leśnych, bo pozwala lepiej rozumieć ekosystemy leśne i lepiej nimi zarządzać. Przykłady zastosowań są ciekawe, bo można badać, jak zmiany klimatyczne wpływają na wzrost drzew, a także oceniać zdrowie lasów w kontekście ochrony bioróżnorodności.
Odpowiedzi, które sugerują, że próbki pobrano przy pomocy instrumentu Matusza albo z odkrywki glebowej, są trochę mylące. Te instrumenty, które zazwyczaj są używane przy pomiarach w terenie, nie dostarczą informacji o przyroście drzew. Skupiają się bardziej na geodezji niż na biologii drzew. Próbować zbierać rdzenie z odkrywki glebowej to też nie ma sensu, bo próbki glebowe nie mają pierścieni rocznych, które są kluczowe w dendrochronologii. Często myśli się, że wszystkie próbki terenowe są dobre do analizy, ale to tak nie działa. W badaniach naukowych musisz stosować odpowiednie metody i narzędzia. W dendrochronologii ważne jest użycie narzędzi, które rzeczywiście potrafią wydobyć rdzenie drzew, a to robi właśnie świder Presslera, a nie te inne wymienione narzędzia. Dlatego warto zrozumieć, jak te narzędzia działają i unikać mylenia ich zastosowania w różnych badaniach.