W systemie GS1 towary i usługi w obrocie detalicznym są oznaczane identyfikatorem
A. GTIN
B. SSCC
C. CPID
D. GLN
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2022 (arkusz AU.22-SG-22.01).
W systemie GS1 towary i usługi przeznaczone do sprzedaży detalicznej oznacza się identyfikatorem GTIN, czyli Global Trade Item Number. To właśnie ten numer jest zakodowany najczęściej w kodzie kreskowym EAN-13, EAN-8 albo w symbolice GS1 DataMatrix, zależnie od rodzaju produktu i branży. W praktyce GTIN pozwala jednoznacznie rozpoznać konkretną jednostkę handlową przy kasie, w systemie ERP, w magazynie, w sklepie internetowym czy podczas wymiany danych EDI. Dla przykładu ta sama butelka napoju, opakowanie tabletek albo usługa sprzedawana jako pozycja handlowa może mieć swój GTIN, żeby system sprzedażowy wiedział, co dokładnie jest skanowane. Moim zdaniem to jeden z podstawowych identyfikatorów, który trzeba kojarzyć od razu, bo w logistyce i handlu wraca cały czas. W standardach GS1 GTIN nie opisuje miejsca ani palety, tylko jednostkę handlową: produkt, opakowanie zbiorcze lub inną pozycję, którą można zamówić, zafakturować albo sprzedać. Dobrą praktyką jest pilnowanie poprawności cyfry kontrolnej oraz nieużywanie tego samego GTIN dla różnych wariantów produktu, np. innej gramatury, smaku czy opakowania.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne identyfikatory GS1, bo wszystkie wyglądają podobnie skrótowo i każdy z nich służy do jednoznacznej identyfikacji czegoś w łańcuchu dostaw. Jednak w obrocie detalicznym, gdy mówimy o towarach i usługach widocznych jako pozycje sprzedaży, właściwy jest GTIN. CPID nie jest typowym oznaczeniem produktu sprzedawanego przy kasie. Ten identyfikator odnosi się raczej do komponentów i części, na przykład w środowisku produkcyjnym albo technicznym, gdzie ważne jest rozróżnienie elementów składowych wyrobu. Mylenie CPID z GTIN bierze się często z tego, że oba mogą dotyczyć jakiegoś przedmiotu, ale ich zastosowanie biznesowe jest inne. GLN też nie pasuje, bo identyfikuje lokalizacje i podmioty, na przykład magazyn, sklep, dostawcę, punkt odbioru albo konkretną jednostkę organizacyjną firmy. GLN pomaga odpowiedzieć na pytanie gdzie lub kto, a nie jaki produkt jest sprzedawany. SSCC służy natomiast do oznaczania jednostek logistycznych, takich jak paleta, kontener lub przesyłka kompletowana do transportu. W magazynie SSCC jest bardzo przydatny przy przyjęciu, wysyłce i śledzeniu nośnika ładunku, ale nie jest numerem detalicznego artykułu. Z mojego doświadczenia najprostsza zasada jest taka: produkt do sprzedaży to GTIN, lokalizacja to GLN, jednostka logistyczna to SSCC. To rozróżnienie naprawdę ułatwia pracę z dokumentami, skanerami i systemami WMS/ERP.