Firma produkcyjna zamierza zredukować wydatki na przechowywanie komponentów. W tym celu powinna wdrożyć metodę określania rozmiaru dostaw
A. partia na partię
B. maksymalnej dostawy
C. stałej częstotliwości dostaw
D. stałej wielkości dostaw
Odpowiedź 'partia na partię' jest w porządku, bo chodzi o to, żeby ograniczyć koszty magazynowania. Dzięki tej metodzie firma zamawia podzespoły tylko wtedy, gdy rzeczywiście ich potrzebuje do produkcji. To naprawdę pomaga zmniejszyć wydatki na przechowywanie zapasów. W zarządzaniu łańcuchem dostaw, dobrze jest korzystać z metod jak Just-in-Time (JIT), które współgrają z podejściem partia na partię. Wiele nowoczesnych firm produkcyjnych właśnie tak działa, żeby być bardziej efektywnym i mniej wydawać. Na przykład, jedna fabryka zmniejszyła zapasy o 30%, co oznacza, że mniej płacili za magazynowanie i lepiej reagowali na zmiany w popycie.
Wybór metody stałej wielkości dostaw to nie najlepszy pomysł, jeśli chodzi o ograniczanie kosztów magazynowania. Taki sposób wiąże się z utrzymywaniem zapasów na stałym poziomie, co często prowadzi do tego, że zamawia się więcej, niż jest potrzebne. W rezultacie część rzeczy ląduje na magazynie, a to generuje dodatkowe koszty. Metoda maksymalnej dostawy też nie pomaga, bo zamawia się większe ilości, co może skutkować nadwyżkami i ryzykiem, że coś stanie się przestarzałe. Nawet stała częstotliwość dostaw, choć może się wydawać fajna, nie bierze pod uwagę zmieniających się potrzeb produkcji. W efekcie, firma dostaje rzeczy, które akurat nie są potrzebne, a to znowu podnosi koszty magazynowania. Każde podejście, które nie pasuje do rzeczywistych potrzeb produkcji, prowadzi do nieefektywności i to jest niezgodne z tym, jak najlepiej zarządzać łańcuchem dostaw.