Wykorzystanie powierzchni ładownej palety, przez opakowania transportowe o dnie prostokątnym, powinno wynosić
A. 110%, ale nie mniej niż 105%
B. 92%, ale nie mniej niż 90%
C. 100%, ale nie mniej niż 90%
D. 95%, ale nie mniej niż 80%
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2014 (arkusz A.30-X-14.05).
W tej zasadzie chodzi o to, żeby opakowania transportowe o dnie prostokątnym możliwie w pełni wykorzystywały powierzchnię ładownej palety. Wymagane jest dążenie do 100% wykorzystania, ale dopuszcza się minimum 90%, bo w realnym magazynie nie zawsze wymiary kartonów, skrzynek czy pojemników idealnie pasują do wymiarów palety. Moim zdaniem to jedna z tych reguł, która wygląda prosto, ale mocno wpływa na koszty. Jeśli na palecie zostaje dużo pustej powierzchni, to przewozimy powietrze, zwiększamy liczbę paletowych jednostek ładunkowych, zajmujemy więcej miejsc paletowych w magazynie i podnosimy koszt transportu. W praktyce, przy projektowaniu jednostki ładunkowej, dobiera się wymiary opakowań tak, aby dobrze układały się na typowych paletach, np. EUR 1200 × 800 mm. Dobre praktyki branżowe i zasady paletyzacji mówią, że ładunek powinien być stabilny, nie wystawać poza obrys palety, a jednocześnie jak najlepiej wypełniać jej powierzchnię. Te 90% to taki rozsądny próg tolerancji, gdy idealne 100% nie jest możliwe przez moduł wymiarowy opakowań albo wymagania zabezpieczenia ładunku.
Wykorzystanie powierzchni palety nie powinno być traktowane jako luźna sugestia typu mniej więcej wystarczy. W logistyce jednostek ładunkowych ważne jest, żeby dno opakowań transportowych było dopasowane do modułu palety, bo od tego zależy stabilność stosu, liczba warstw, bezpieczeństwo manipulacji wózkiem widłowym oraz ekonomika przewozu. Warianty zakładające 92% albo 95% jako wartość podstawową są mylące, bo obniżają cel projektowy. W praktyce celem jest pełne, czyli 100% wykorzystanie powierzchni ładownej, a dopiero jako dopuszczalne minimum przyjmuje się 90%. Nie chodzi więc o to, by z góry planować wolne miejsce na palecie, tylko by zostawić tolerancję dla sytuacji, gdy wymiary kartonów nie układają się idealnie. Z mojego doświadczenia uczniowie często mylą wartość zalecaną z minimalną i wybierają odpowiedź, która brzmi bardziej realistycznie, np. 92% lub 95%. A tu właśnie norma praktyczna jest ambitniejsza: projektujemy pod 100%, ale akceptujemy nie mniej niż 90%. Z kolei przekroczenie 100%, a tym bardziej wartości typu 110%, jest błędnym rozumieniem tematu. To sugerowałoby, że ładunek wystaje poza powierzchnię palety. Wystawanie opakowań poza obrys palety może powodować uszkodzenia towaru, problemy przy składowaniu w regałach, trudności w transporcie wewnętrznym i większe ryzyko wypadku. Czasem stosuje się niewielkie odstępstwa przy specyficznych ładunkach, ale dla opakowań o dnie prostokątnym dobra praktyka jest jasna: maksymalnie wypełnić powierzchnię palety, nie przekraczać jej obrysu i utrzymać stabilną jednostkę ładunkową.