Jaka będzie wielkość zapasu informacyjnego, przy którym należy złożyć zamówienie, jeżeli w ciągu roku z magazynu na produkcję wydaje się 61 920 szt. surowca, czas realizacji dostawy wynosi 7 dni a magazyn pracuje 360 dni w roku?
A. 172 szt.
B. 8 845 szt.
C. 24 szt.
D. 1 204 szt.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz AU.22-X-19.01).
Wielkość zapasu informacyjnego, czyli poziomu, przy którym trzeba złożyć zamówienie, oblicza się na podstawie zużycia w czasie realizacji dostawy. Najpierw trzeba ustalić średnie dzienne rozchody surowca: 61 920 szt. rocznie / 360 dni = 172 szt. dziennie. Skoro dostawa trwa 7 dni, magazyn musi mieć taki zapas, żeby produkcja mogła normalnie pracować przez cały ten czas oczekiwania. Dlatego: 172 szt./dzień × 7 dni = 1 204 szt. To jest właśnie poprawna wartość zapasu informacyjnego.
W praktyce taki poziom działa jak sygnał alarmowy w gospodarce magazynowej. Gdy stan surowca spadnie do 1 204 szt., należy uruchomić zamówienie, bo inaczej przy stałym zużyciu może dojść do braku materiału przed przyjazdem dostawy. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych obliczeń w zarządzaniu zapasami, bo bez niego łatwo zatrzymać produkcję, a przestój bywa dużo droższy niż samo składowanie surowca. W systemach ERP albo WMS taki poziom często ustawia się jako punkt ponownego zamówienia. Dobrą praktyką jest też doliczenie zapasu bezpieczeństwa, jeśli dostawy się spóźniają albo zużycie nie jest równe każdego dnia, ale w tym zadaniu liczymy tylko podstawowy zapas informacyjny.
W praktyce taki poziom działa jak sygnał alarmowy w gospodarce magazynowej. Gdy stan surowca spadnie do 1 204 szt., należy uruchomić zamówienie, bo inaczej przy stałym zużyciu może dojść do braku materiału przed przyjazdem dostawy. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych obliczeń w zarządzaniu zapasami, bo bez niego łatwo zatrzymać produkcję, a przestój bywa dużo droższy niż samo składowanie surowca. W systemach ERP albo WMS taki poziom często ustawia się jako punkt ponownego zamówienia. Dobrą praktyką jest też doliczenie zapasu bezpieczeństwa, jeśli dostawy się spóźniają albo zużycie nie jest równe każdego dnia, ale w tym zadaniu liczymy tylko podstawowy zapas informacyjny.
W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że zapas informacyjny nie oznacza ani dziennego zużycia, ani rocznego zapotrzebowania podzielonego w przypadkowy sposób. Jest to poziom zapasu, który ma wystarczyć na czas od momentu złożenia zamówienia do momentu otrzymania dostawy. Czyli patrzymy na okres realizacji dostawy, a nie tylko na jeden dzień pracy magazynu.
Wartość 172 szt. to jedynie średnie dzienne wydanie surowca z magazynu na produkcję. Taki wynik jest potrzebny jako etap pośredni, ale sam w sobie nie wystarcza. Gdyby zamówienie złożono dopiero przy stanie 172 szt., zapas starczyłby tylko na jeden dzień, a dostawa przychodzi dopiero po 7 dniach. Produkcja zostałaby bez materiału, no i robi się problem.
Wynik około 8 845 szt. powstaje najczęściej wtedy, gdy ktoś dzieli roczne zużycie przez czas dostawy, czyli 61 920 / 7. To nie ma sensu logistycznego, bo 7 dni nie jest liczbą dostaw w roku, tylko długością oczekiwania na jedną dostawę. Taki błąd bierze się z mechanicznego podstawiania liczb bez zastanowienia, co one znaczą.
Z kolei wartość 24 szt. może wyjść przy podzieleniu dziennego zużycia przez 7. To też jest odwrócenie logiki. Im dłużej czekamy na dostawę, tym większy powinien być zapas informacyjny, a nie mniejszy. Poprawnie trzeba pomnożyć dzienne zużycie przez czas realizacji dostawy: 172 × 7 = 1 204 szt. W magazynie takie obliczenia są podstawą utrzymania ciągłości produkcji i ograniczania ryzyka braków materiałowych.
Wartość 172 szt. to jedynie średnie dzienne wydanie surowca z magazynu na produkcję. Taki wynik jest potrzebny jako etap pośredni, ale sam w sobie nie wystarcza. Gdyby zamówienie złożono dopiero przy stanie 172 szt., zapas starczyłby tylko na jeden dzień, a dostawa przychodzi dopiero po 7 dniach. Produkcja zostałaby bez materiału, no i robi się problem.
Wynik około 8 845 szt. powstaje najczęściej wtedy, gdy ktoś dzieli roczne zużycie przez czas dostawy, czyli 61 920 / 7. To nie ma sensu logistycznego, bo 7 dni nie jest liczbą dostaw w roku, tylko długością oczekiwania na jedną dostawę. Taki błąd bierze się z mechanicznego podstawiania liczb bez zastanowienia, co one znaczą.
Z kolei wartość 24 szt. może wyjść przy podzieleniu dziennego zużycia przez 7. To też jest odwrócenie logiki. Im dłużej czekamy na dostawę, tym większy powinien być zapas informacyjny, a nie mniejszy. Poprawnie trzeba pomnożyć dzienne zużycie przez czas realizacji dostawy: 172 × 7 = 1 204 szt. W magazynie takie obliczenia są podstawą utrzymania ciągłości produkcji i ograniczania ryzyka braków materiałowych.