Najlepsze rezultaty masażu przeprowadzonego w obrębie struktur łącznotkankowych, takich jak więzadła, ścięgna oraz torebki stawowe, osiąga się poprzez zastosowanie techniki
Masaż rozcierający jest szczególnie skuteczny w pracy z tkankami łącznotkankowymi, takimi jak więzadła, ścięgna i torebki stawowe, ponieważ jego technika polega na intensywnym tarciu i rozciąganiu tych struktur. Stosując ten rodzaj masażu, terapeuta ma możliwość zwiększenia przepływu krwi oraz limfy w obrębie tkanek, co przyczynia się do ich lepszego odżywienia i regeneracji. Dodatkowo, rozcieranie pozwala na rozluźnienie napięć w mięśniach oraz poprawia elastyczność i ruchomość stawów. W praktyce, technikę tą można zastosować w rehabilitacji kontuzji sportowych, gdzie szczególnie ważne jest funkcjonalne przywrócenie tych struktur do pełnej sprawności. Warto zauważyć, że zgodnie z wytycznymi wielu organizacji zajmujących się terapią manualną, masaż rozcierający jest rekomendowany w przypadkach przewlekłych stanów zapalnych oraz bólów mięśniowo-szkieletowych jako metoda wspomagająca leczenie.
Wybór techniki masażu, jaką jest oklepywanie, nie jest odpowiedni do pracy ze strukturami łącznotkankowymi. Oklepywanie jest techniką, która polega na rytmicznym uderzaniu skóry i lepiej sprawdza się w przypadku stymulacji powierzchownych warstw mięśni, a nie w głębszych tkankach, takich jak więzadła czy ścięgna. Z tej perspektywy, wykorzystanie oklepywania w terapii tkanek łącznotkankowych może prowadzić do nieefektywnych rezultatów, gdyż nie generuje ono wystarczającego nacisku ani nie pobudza krążenia w głębszych warstwach tkanek. Technika głaskania, chociaż przyjemna i relaksująca, również nie jest odpowiednia dla celu, jakim jest praca z tkankami łącznotkankowymi, ponieważ jej działanie jest zbyt delikatne, by przynieść założone efekty terapeutyczne. Z kolei ugniatanie, mimo że może wydawać się bardziej intensywne, również nie jest optymalnym wyborem, ponieważ koncentruje się głównie na mięśniach, a nie na tkankach łącznotkankowych. Powszechny błąd polega na myśleniu, że wszystkie techniki masażu są uniwersalne i mogą być stosowane zamiennie, co prowadzi do niedostatecznego zrozumienia anatomii i biochemii tkanek, a także ich specyficznych potrzeb terapeutycznych.