Po szczegółowym opracowaniu części podeszwowych stóp możliwe jest zwiększenie skłonu tułowia przy wyprostowanych stawach kolanowych, ponieważ
Rozluźnienie struktur na podeszwowej stronie stopy prowadzi do zmniejszenia napięcia w łańcuchu mięśniowo-powięziowym kończyny dolnej, co w konsekwencji umożliwia głębszy skłon tułowia przy wyprostowanych stawach kolanowych. W praktyce, stosowanie technik masażu czy terapii manualnej w obrębie stopy może znacząco wpłynąć na rozluźnienie mięśni i powięzi, co przekłada się na poprawę elastyczności i zakresu ruchu. Dobre praktyki w rehabilitacji i treningu funkcjonalnym zalecają regularne opracowywanie stóp, aby zapobiegać sztywności oraz dysfunkcjom w obrębie całej kończyny dolnej. W kontekście biomechaniki, zmniejszenie napięcia w obrębie stopy pozwala na lepszą transmisję sił podczas ruchu oraz poprawia propriocepcję, co jest kluczowe dla zachowania równowagi i koordynacji. Wiadomo, że zdrowa stopa to fundament prawidłowej postawy ciała, co podkreślają również zasady rehabilitacji ortopedycznej.
Odpowiedzi, które sugerują, że pobudzone receptory bólowe na podeszwowej stronie stopy blokują dostęp informacji o bólu z innych rozciąganych mięśni, opierają się na mylnym założeniu, że ból w jednym miejscu ciała może całkowicie zniwelować odczucia bólowe w innych obszarach. Rzeczywistość jest taka, że mechanizmy kontroli bólu w ośrodkowym układzie nerwowym są znacznie bardziej złożone i nie opierają się jedynie na lokalizacji bodźców bólowych. W przypadku głębokiego opracowania stopy nie chodzi o blokowanie informacji, lecz o poprawę funkcji nerwowo-mięśniowych przez zmniejszenie napięcia w łańcuchu mięśniowo-powięziowym. Kolejna koncepcja, że głębokie opracowanie stopy poprawia ukrwienie w mięśniach kulszowo-goleniowych, w istocie nie uwzględnia anatomii i fizjologii układu krążenia. Mięśnie te są unaczynione przez naczynia krwionośne, które nie są bezpośrednio związane z podeszwa stopy. Ostatecznie, rozluźnienie mięśni proksymalnych za pomocą łuku odruchowego skórno-trzewnego to teoretyczna koncepcja, która nie znajduje solidnych podstaw w praktyce terapeutycznej, gdyż nie ma jednoznacznych dowodów na to, że manipulacja w obrębie stopy ma bezpośredni wpływ na proksymalne grupy mięśniowe. Takie podejście prowadzi do nieporozumień i niedomówień w kontekście skuteczności terapii manualnej oraz jej wpływu na cały układ ruchu.