Do szkieletu osiowego człowieka należą żebra I-XII oraz
A. miednica, czaszka, mostek.
B. miednica, łopatka, mostek.
C. łopatka, czaszka, miednica.
D. kręgosłup, mostek, czaszka.
Do szkieletu osiowego człowieka zalicza się struktury tworzące główną oś ciała: czaszkę, kręgosłup, żebra I-XII oraz mostek. Dlatego zestaw: kręgosłup, mostek, czaszka jest właściwy. Szkielet osiowy stanowi centralne rusztowanie organizmu, chroni ważne narządy i daje punkty przyczepu wielu mięśni. Czaszka ochrania mózgowie i narządy zmysłów, kręgosłup zabezpiecza rdzeń kręgowy oraz przenosi obciążenia, a mostek razem z żebrami buduje klatkę piersiową, która osłania serce i płuca. W praktyce masażysty ta wiedza nie jest tylko teorią. Przy pracy w okolicy grzbietu trzeba wiedzieć, gdzie przebiegają wyrostki kolczyste kręgów, łuki żebrowe czy rękojeść mostka, żeby dobrać siłę ucisku i nie podrażniać struktur kostnych. Moim zdaniem to jedna z podstaw anatomii palpacyjnej, bo bez rozróżnienia szkieletu osiowego i kończynowego łatwo pogubić się przy opisie okolic ciała oraz dokumentacji zabiegu.
W tym pytaniu łatwo pomylić kości leżące blisko tułowia z kośćmi należącymi do szkieletu osiowego. Sama lokalizacja anatomiczna nie wystarcza, bo podział szkieletu opiera się na funkcji i przynależności do osi ciała albo do obręczy i kończyn. Łopatka, mimo że znajduje się na tylnej powierzchni klatki piersiowej i jest często badana palpacyjnie przy masażu grzbietu, należy do obręczy kończyny górnej, czyli do szkieletu kończynowego. Razem z obojczykiem umożliwia ruchy kończyny górnej, nie tworzy jednak centralnej osi ciała. Podobnie miednica bywa myląca, bo kojarzy się z centrum ciała i przenoszeniem ciężaru. W typowym podziale szkolnym kości miedniczne zalicza się do obręczy kończyny dolnej, a więc do szkieletu kończynowego. Trzeba tylko pamiętać o niuansie: kość krzyżowa i guziczna są częścią kręgosłupa, czyli osi, ale cała miednica jako odpowiedź testowa nie jest traktowana jako element szkieletu osiowego. Mostek, czaszka i kręgosłup pasują, ponieważ razem z żebrami tworzą zasadniczy układ ochronno-podporowy tułowia oraz głowy. Typowy błąd myślowy polega na wrzucaniu do jednej grupy wszystkiego, co jest blisko klatki piersiowej albo brzucha. W dobrej praktyce anatomicznej warto najpierw zadać sobie pytanie: czy dana kość buduje oś ciała, czy raczej obręcz albo kończynę. To prosty filtr i naprawdę pomaga na egzaminach oraz później przy opisie badania pacjenta.