Pierwszym etapem opracowania procesu technologicznego montażu jest
A. wybór metody i środków kontroli.
Źle. Metody i środki kontroli dobiera się do operacji, które trzeba najpierw zaprojektować.
B. analiza dokumentacji konstrukcyjnej.
Dobrze. Opracowanie montażu zaczyna się od analizy rysunku złożeniowego, warunków technicznych i wymagań dokładności wyrobu.
C. ustalenie metody montażu.
Źle. Metodę montażu wybiera się dopiero po poznaniu konstrukcji wyrobu, tolerancji i wielkości produkcji.
D. ustalenie norm czasowych.
Źle. Normy czasowe ustala się na końcu, gdy znane są już operacje, kolejność i stanowiska montażowe.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2025 (arkusz MG.44-SG-25.01).
Projektowanie procesu montażu rozpoczyna się od analizy dokumentacji konstrukcyjnej: rysunku złożeniowego, rysunków zespołów, wykazu części i warunków technicznych odbioru. Technolog ustala z niej budowę wyrobu, łańcuchy wymiarowe, wymagane pasowania i luzy. Dopiero na tej podstawie dzieli wyrób na zespoły, wybiera metodę montażu, na przykład z całkowitą lub częściową zamiennością albo z dopasowaniem, i ustala kolejność operacji.
Kolejne kroki to dobór stanowisk, narzędzi i przyrządów, metod kontroli, a na końcu normowanie czasu. Analiza konstrukcji pozwala też zgłosić konstruktorowi uwagi o technologiczności, zanim błędy przejdą do produkcji. Pominięcie tego kroku zwykle kończy się zmianami w gotowych przyrządach i dokumentacji.
Kolejne kroki to dobór stanowisk, narzędzi i przyrządów, metod kontroli, a na końcu normowanie czasu. Analiza konstrukcji pozwala też zgłosić konstruktorowi uwagi o technologiczności, zanim błędy przejdą do produkcji. Pominięcie tego kroku zwykle kończy się zmianami w gotowych przyrządach i dokumentacji.
Wszystkie podane czynności należą do projektowania montażu, różnią się tylko miejscem w kolejności.
Ustalenie metody montażu wymaga wiedzy o tolerancjach i pasowaniach części, a tę wiedzę daje dopiero dokumentacja konstrukcyjna. Nie da się więc od niej zacząć.
Normy czasowe są ostatnim etapem. Czas można policzyć, gdy wiadomo już, jakie operacje i zabiegi się wykonuje i na jakich stanowiskach.
Wybór metody i środków kontroli zależy od ustalonych operacji i wymagań dokładności, więc też następuje później.
Punktem wyjścia jest analiza rysunku złożeniowego i warunków technicznych. Bez niej technolog nie wie, co i z jaką dokładnością ma zostać złożone.
Na etapie analizy technolog może też wykryć, że konstrukcję trudno złożyć, na przykład brakuje miejsca na klucz, i zgłosić zmianę konstruktorowi, zanim powstaną przyrządy i stanowiska.
Ustalenie metody montażu wymaga wiedzy o tolerancjach i pasowaniach części, a tę wiedzę daje dopiero dokumentacja konstrukcyjna. Nie da się więc od niej zacząć.
Normy czasowe są ostatnim etapem. Czas można policzyć, gdy wiadomo już, jakie operacje i zabiegi się wykonuje i na jakich stanowiskach.
Wybór metody i środków kontroli zależy od ustalonych operacji i wymagań dokładności, więc też następuje później.
Punktem wyjścia jest analiza rysunku złożeniowego i warunków technicznych. Bez niej technolog nie wie, co i z jaką dokładnością ma zostać złożone.
Na etapie analizy technolog może też wykryć, że konstrukcję trudno złożyć, na przykład brakuje miejsca na klucz, i zgłosić zmianę konstruktorowi, zanim powstaną przyrządy i stanowiska.