Aby otrzymać żeliwo ciągliwe z żeliwa białego, przeprowadza się proces wyżarzania
Wyżarzanie grafityzujące jest kluczowym procesem technologicznym stosowanym w celu przekształcenia żeliwa białego w żeliwo ciągliwe. Proces ten polega na długotrwałym podgrzewaniu materiału w odpowiednie warunki atmosferyczne, co prowadzi do grafityzacji cementytu, czyli przekształcenia twardych i kruchych form w bardziej plastyczne i wytrzymałe. Żeliwo białe, charakteryzujące się wysoką zawartością węgla i cementytu, jest nieodpowiednie do zastosowań wymagających dużej ciągliwości, dlatego poprzez wyżarzanie grafityzujące uzyskuje się pożądaną strukturę o znacznie lepszych właściwościach mechanicznych. Przykłady zastosowań żeliwa ciągliwego obejmują produkcję rur, elementów konstrukcyjnych oraz wszelkiego rodzaju łączników, których działanie wymaga wysokiej odporności na udar i niskiej kruchości. W przemyśle stalowym i odlewniczym, standardy takie jak ASTM A536 określają wymagania dotyczące jakości żeliwa ciągliwego, co podkreśla znaczenie procesów wyżarzania w produkcji odpowiednich materiałów.
Sformułowanie "wyżarzanie normalizujące" odnosi się do procesu, który ma na celu ujednolicenie struktury metalowej, a nie do transformacji żeliwa białego w ciągliwe. Ten proces stosuje się głównie w przypadku stali, gdzie przyczynia się do poprawy właściwości mechanicznych poprzez eliminację naprężeń wewnętrznych. W kontekście żeliwa białego, normalizowanie nie przynosi pożądanych efektów, ponieważ nie prowadzi do grafityzacji, co jest kluczowe dla uzyskania żeliwa ciągliwego. Z kolei "wyżarzanie zupełne" jest procesem, który ma na celu zmiękczenie materiału, ale nie skupia się na przekształceniu cementytu w grafit. To może prowadzić do błędnych wniosków, że wystarczy jedynie zmiękczyć żeliwo białe, aby uzyskać pożądane właściwości. Proces "sferoidyzujący" z kolei jest stosowany, aby przekształcić węgliki w sferoidalne struktury, co jest istotne dla stali, ale nie dla żeliwa białego, które wymaga innego podejścia w celu osiągnięcia ciągliwości. Te nieporozumienia mogą wynikać z braku zrozumienia różnic między materiałami i ich specyfiką technologiczną, a także z nieprecyzyjnego stosowania terminologii w kontekście obróbki cieplnej stopów żelaza.