Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

W tego typu pytaniach łatwo dać się złapać na skrajne wartości prędkości. Intuicyjnie ktoś może pomyśleć, że skoro system GNSS potrafi określić pozycję praktycznie w miejscu, to automatyczne prowadzenie powinno działać już od 0,1 km/h. W rzeczywistości przy tak małej prędkości pojawia się problem z wiarygodnym pomiarem kierunku ruchu. Odbiornik GNSS ma ograniczoną częstotliwość odświeżania i dokładność, a przy prawie zerowej prędkości trudno odróżnić, czy ciągnik jedzie do przodu, czy tylko buja się na nierównościach. Do tego dochodzą opóźnienia w hydraulice czy elektrycznym wspomaganiu – system nie ma stabilnej podstawy do sterowania. Z drugiej strony wartości 5,0 km/h lub 9,0 km/h są już typowe dla normalnej prędkości roboczej, ale ustawianie progu aktywacji autopilota tak wysoko byłoby po prostu niepraktyczne. Na uwrociach, przy precyzyjnym wjeżdżaniu w ścieżki technologiczne albo przy delikatnych uprawach operator często porusza się znacznie wolniej niż 5 km/h. Gdyby system dawało się włączyć dopiero przy tak dużej prędkości, traciłoby się większość zalet automatycznego prowadzenia właśnie tam, gdzie precyzja jest najbardziej potrzebna. Typowym błędem myślowym jest tu przeniesienie doświadczeń z samochodów osobowych, gdzie różne systemy asystujące kierowcy czasem włączają się dopiero powyżej określonej prędkości, np. 60 km/h. W rolnictwie logika jest odwrotna: prace wykonuje się wolno, z dużą dokładnością, a więc system musi działać już przy bardzo małej, ale jednak wyraźnej prędkości. Dlatego przyjęto kompromis na poziomie około 1 km/h – jest to już wystarczająco dużo, żeby stabilnie obliczać wektor ruchu i sterować maszyną, a jednocześnie na tyle mało, że nie ogranicza to w praktyce użytkowania automatycznego prowadzenia na polu.