Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

Mapy plonu z kombajnu często są mylone z innymi narzędziami rolnictwa precyzyjnego i stąd biorą się nieporozumienia co do ich głównego celu. Wiele osób myśli, że jak wprowadzimy mapowanie plonu, to od razu drastycznie spadnie zużycie paliwa albo środków ochrony roślin. Oczywiście, pośrednio może to kiedyś wpłynąć na koszty, ale to jest efekt uboczny, a nie zasadniczy powód stosowania tych systemów. Samo rejestrowanie plonu w kombajnie praktycznie nie zmienia sposobu jazdy maszyny – prędkość, ścieżki przejazdów czy obroty silnika nadal ustala operator lub automatyka kombajnu. Paliwo oszczędza przede wszystkim właściwe dobranie szerokości roboczej, prędkości, mocy ciągnika i organizacja pracy, a nie sam fakt, że rysuje się mapa plonu na terminalu. Podobnie z ochroną roślin: o dawce fungicydu czy herbicydu decyduje presja chorób, chwastów, faza rozwojowa roślin i przepisy etykietowe, a nie to, jaki plon kombajn zarejestrował w żniwa. Owszem, w bardzo zaawansowanych systemach można kiedyś oprzeć strategie ochrony roślin na długoterminowym potencjale stanowiska, ale nadal to nie jest podstawowy, pierwszy cel mapowania plonu. Kolejny częsty błąd to utożsamianie map plonu z mapami odczynu gleby. pH oznacza się badaniami laboratoryjnymi z próbek glebowych, pobieranych w siatce GPS, a potem dopiero można te wyniki nanieść na mapę. Kombajn nie ma czujnika pH, on tylko rejestruje masę i wilgotność ziarna oraz pozycję. Mapy plonu są więc głównie narzędziem diagnostycznym: pokazują przestrzenne zróżnicowanie wydajności pola i jego potencjału plonotwórczego. Na tej bazie dopiero tworzy się mapy aplikacyjne nawozów, wapna, a czasem także obsady siewu. To jest główny, technicznie uzasadniony cel – dostarczyć danych wejściowych do systemów zmiennego dawkowania i lepszego zarządzania żyznością gleby, a nie bezpośrednie, natychmiastowe cięcie zużycia paliwa czy środków ochrony roślin.