Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

W tym zadaniu łatwo dać się zmylić samą złożonością schematu i ilością zazębionych kół zębatych. Wiele osób patrzy przede wszystkim na liczbę pakietów tarczek i na oko szacuje, że skoro przekładnia wygląda na mniej rozbudowaną, to wystarczą trzy sprzęgła i kilka hamulców. To jednak typowy błąd: w planetarnych skrzyniach Powershift liczy się nie tylko liczba pakietów, ale ich funkcja – czy dany pakiet pracuje jako sprzęgło łączące dwa wały, czy jako hamulec unieruchamiający element względem obudowy. Odpowiedzi z trzema sprzęgłami zakładają uproszczoną konstrukcję, bardziej pasującą do prostych przekładni powershift z mniejszą liczbą przełożeń. Tutaj mamy bardziej zaawansowany układ wielowieńcowy, gdzie cztery sprzęgła są potrzebne do przełączania różnych torów mocy między zestawami planetarnymi. Z kolei warianty z mniejszą liczbą hamulców (cztery lub pięć) ignorują fakt, że dla uzyskania odpowiedniej liczby biegów i rewersu konieczne jest sztywne blokowanie kilku różnych członów planetarnych w różnych konfiguracjach. Jeśli hamulców byłoby mniej, nie dałoby się uzyskać pełnego zakresu przełożeń ani prawidłowo rozdzielić funkcji hamowania i blokowania wieńców. Z mojego doświadczenia wynika, że dobrym nawykiem jest liczenie tylko tych pakietów, które rzeczywiście są sterowane hydraulicznie i biorą udział w zmianie przełożeń – nie mylić ich z łożyskami czy podporami. W dokumentacji serwisowej producenci jasno rozróżniają „clutch pack” i „brake pack” i na tej podstawie da się poprawnie policzyć: cztery sprzęgła robocze i sześć hamulców blokujących, a nie mniej.