Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo większość czujników wygląda podobnie i w opisach wszędzie przewija się zakres sygnału rzędu kilku volt. Naturalnym odruchem jest patrzenie głównie na maksymalne napięcie wyjściowe, np. 4500 mV czy 5000 mV, i na tej podstawie oceniać „większość” czujnika. To jednak prowadzi na manowce. To, co nas naprawdę interesuje, to nie sama elektryka, tylko odpowiadający jej zakres wielkości fizycznej: długości w milimetrach lub centymetrach albo kąta w stopniach. Czujnik S1 mierzy kąt w zakresie około 240°, więc ktoś może pomyśleć, że skoro 240° to dużo, to musi być największy zakres. Problem w tym, że pozostałe czujniki nie mierzą kąta, tylko przemieszczenie liniowe, więc nie da się tego porównać „na oko” bez odwołania do podanych wartości liczbowych. S4 z kolei ma duży zakres napięcia (do 5000 mV) i spory kąt, ale patrząc na przeliczenie na jednostki fizyczne, jego efektywny zakres jest mniejszy niż w S3. Podobnie z S5 – zakres 42 mm wygląda całkiem sensownie, lecz nadal jest to mniej niż 187 mm dostępne w S3. Typowy błąd polega na tym, że skupiamy się na jednym parametrze, np. Umax, a ignorujemy skalowanie sygnału, czyli ile mm lub stopni przypada na 1 V czy 1 mV. W praktyce przy doborze czujników do maszyn rolniczych zawsze porównuje się pełen zakres mierzonej wielkości roboczej (wysokość, wysuw, kąt) z realnym zakresem ruchu elementu maszyny. Normy i dobre praktyki mówią jasno: trzeba zapewnić, żeby cała użyteczna praca elementu mieściła się w liniowym zakresie czujnika, z lekkim zapasem na końcach. Dlatego nie wystarczy popatrzeć tylko na maksymalne napięcie czy ładną ikonkę na ekranie terminala. Trzeba dokładnie odczytać wartości w mm, cm lub stopniach i dopiero wtedy widać, że największy realny zakres pomiarowy ma tutaj S3.