Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

Na zdjęciu łatwo się pomylić, bo różne czujniki optyczne stosowane w rolnictwie precyzyjnym wyglądają podobnie: kilka diod LED, szybka ochronna, uchwyt montażowy. Jednak istotne jest nie tylko to, że mamy światło i elektronikę, ale przede wszystkim przeznaczenie i konstrukcja całego zestawu. N-Sensor, w klasycznej wersji montowanej na dachu ciągnika, ma zupełnie inną geometrię głowic i sposób obserwacji łanu; zwykle są to większe moduły, patrzące na rośliny z góry, z dużej wysokości, i działające w oparciu o specyficzne algorytmy kalibracji azotu. Utożsamianie każdego czujnika do nawożenia z N-Sensorem to typowy błąd: marka czy nazwa handlowa staje się dla wielu osób synonimem całej grupy urządzeń, chociaż technicznie to różne systemy. Z kolei odpowiedzi sugerujące „N-Sensor z własnym źródłem światła” albo „Green Seeker z własnym źródłem światła” mieszają kwestię konstrukcji z nazwą konkretnego rozwiązania. Większość nowoczesnych czujników wegetacji – niezależnie czy to Crop Sensor, GreenSeeker czy inne systemy – korzysta z własnych diod LED, żeby uniezależnić się od zmiennego oświetlenia słonecznego. Sam fakt, że widać świecące diody, nie wystarcza więc do poprawnej identyfikacji. Bardzo częsty tok rozumowania jest taki: skoro widzę kilka kolorowych LED-ów, to na pewno jest to jakiś „N-Sensor”, bo on też świeci. Tymczasem poprawne rozróżnienie wymaga znajomości typowych kształtów obudów, sposobu montażu (na przodzie ciągnika, na belce, na dachu) i tego, do jakiego systemu sterowania dana głowica jest przewidziana. Crop Sensor, pokazany na ilustracji, jest klasycznym czujnikiem do zmiennego dawkowania nawozów i środków ochrony roślin, ale nie jest ani N-Sensorem w sensie konkretnego produktu, ani GreenSeekerem, choć pomiarowo pracuje na podobnej zasadzie. Dlatego ważne jest, żeby w testach i w praktyce nie kierować się jedynie skojarzeniami z nazwami, tylko patrzeć na funkcję i konstrukcję urządzenia.