Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

Na zdjęciu widać fragment układu dozowania nawozu w rozsiewaczu, ale łatwo się pomylić, co on właściwie robi. Kluczowa sprawa: to urządzenie nie analizuje roślin ani ich fazy rozwojowej. Funkcje typu „dopasowanie dawki do fazy BBCH” realizuje się przez systemy czujników plonu, N-Sensor, Crop Sensor czy mapy aplikacyjne, a nie przez sam mechaniczny moduł przy tarczy rozsiewającej. Ten element jedynie wykonuje polecenia sterownika dotyczące ilości nawozu przepływającego przez szczelinę. Podobnie mylące jest kojarzenie go z właściwościami chemicznymi nawozu. Chemia, czyli skład NPK, zawartość siarki, forma azotu, ma znaczenie przy doborze dawki agronomicznej, ale sam mechanizm przy rozsiewaczu nie „widzi” składu chemicznego – on reaguje na przepływ masowy lub objętościowy. Właściwości fizyczne, takie jak granulacja, kształt i twardość granuli czy gęstość nasypowa, oczywiście wpływają na szerokość roboczą, ale korektę szerokości zasięgu najczęściej uzyskuje się zmianą ustawienia łopatek na tarczy, prędkości obrotowej tarcz lub pozycją punktu wysypu, a nie tym konkretnym automatem regulującym szczelinę. Typowy błąd myślowy polega na wrzucaniu do jednego worka: regulacji dawki, regulacji szerokości pracy i regulacji strategii nawożenia w zależności od rośliny. W rzeczywistości są to trzy różne poziomy: strategia agronomiczna (co i kiedy), sterowanie aplikacją zmienną (ile na danym fragmencie pola) oraz fizyczny układ dozowania (jaką szczelinę i jaki przepływ ustawić). Pokazane urządzenie pracuje właśnie na tym ostatnim poziomie i automatycznie modyfikuje szczelinę zgodnie z wielkością przepływu nawozu, a nie według fazy rozwoju rośliny, chemii nawozu czy docelowej szerokości roboczej.