Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

Schemat na rysunku pokazuje rozwiązanie trochę inne niż tradycyjny opryskiwacz, dlatego łatwo się tutaj pomylić. W klasycznym podejściu do zmiany dawki często myśli się od razu o regulacji ciśnienia w układzie albo o stosowaniu specjalnych rozpylaczy o szerokim zakresie pracy. Zmiana ciśnienia rzeczywiście wpływa na wydatek rozpylaczy, ale w systemach precyzyjnego dawkowania nie jest to główny mechanizm regulacji, bo przy dużych zmianach ciśnienia psuje się jakość oprysku: zmienia się wielkość kropli, pojawia się więcej znoszenia i gorsze pokrycie. Producenci i normy opryskiwaczy zalecają raczej utrzymywanie ciśnienia w stosunkowo wąskim, optymalnym zakresie, a sterowanie dawką realizować innymi metodami. Podwójne belki z dwoma typami rozpylaczy też istnieją, ale służą głównie do szybkiej zmiany charakterystyki oprysku (np. zwykłe dysze i eżektorowe przeciwznoszeniowe), a nie do ciągłego, płynnego dawkowania w funkcji prędkości czy map aplikacyjnych. To bardziej rozwiązanie „skokowe” niż precyzyjne sterowanie dawką w każdej chwili. Specjalne rozpylacze do szerokiego zakresu ciśnień poprawiają elastyczność pracy, ale same z siebie nie tworzą systemu zmiennej dawki – nadal trzeba by sterować przepływem i koncentracją środka. Na rysunku wyraźnie widać coś innego: osobny zbiornik z chemikaliami, pompę dozującą, punkt wtrysku do przewodu z wodą, zawory zwrotne i mieszadło liniowe. To typowe elementy układu bezpośredniego wtrysku, w którym dawkę reguluje się ilością wstrzykiwanego koncentratu, a nie zmianą ciśnienia czy przełączaniem rozpylaczy. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie „systemu zmiennej dawki” tylko z dyszami i ciśnieniem, podczas gdy w nowoczesnym rolnictwie precyzyjnym kluczowe jest właśnie sterowanie składem cieczy roboczej w czasie rzeczywistym, tak jak w systemach direct injection.