Urządzenie przedstawione na ilustracji jest wykorzystywane w automatycznym zadawaniu
To urządzenie to automatyczne poidło dla indyków, czyli element systemu pojenia w chowie drobiu, konkretnie drobiu ciężkiego. Charakterystyczny jest talerzowy kształt miski i pionowy element doprowadzający wodę z przewodu rurowego umieszczonego nad nią. Ptaki, poruszając ten element lub naciskając na misę, uruchamiają zawór i woda samoczynnie napływa do talerza. Dzięki temu woda jest dozowana na bieżąco, nie stoi długo w misce, a więc mniej się brudzi i zmniejsza się ryzyko rozwoju drobnoustrojów. W praktyce takie systemy pojenia montuje się w liniach, które można regulować wysokością, tak żeby miska znajdowała się na odpowiedniej wysokości do wzrostu indyków. Dobra praktyka hodowlana mówi, że wysokość poidła trzeba kilka razy korygować w trakcie tuczu, żeby ptaki nie musiały się nadmiernie schylać ani wspinać. W odróżnieniu od poideł dla prosiąt, tutaj konstrukcja jest lżejsza, bez masywnych elementów żeliwnych czy nierdzewnych mis przystosowanych do gryzienia i rycia. Systemy automatycznego pojenia drobiu są standardem w nowoczesnych fermach, pozwalają na podawanie wody o stałej jakości, a także na ewentualne dawkowanie dodatków płynnych (np. elektrolity, witaminy) zgodnie z zaleceniami producentów pasz i wytycznymi dobrostanu. Moim zdaniem warto też zwrócić uwagę, że w takich instalacjach konieczna jest regularna dezynfekcja linii wodnych i kontrola ciśnienia, bo od tego zależy równomierny wypływ wody we wszystkich poidłach na długości kurnika.
Na zdjęciu widać typowe poidło talerzowe stosowane w chowie indyków, a nie karmidło do paszy ani urządzenie dla prosiąt. Łatwo się pomylić, bo z daleka talerz i pionowy element mogą kojarzyć się z karmidłem, ale konstrukcyjnie i funkcjonalnie to jest system pojenia. W urządzeniach do zadawania paszy dla drobiu talerz ma zwykle inny kształt, jest segmentowany, z wyraźnymi przegrodami ograniczającymi rozsypywanie paszy i ma większą średnicę. Dodatkowo nad karmidłami paszowymi prowadzi się spiralny lub łańcuchowy podajnik suchej paszy, a nie gładką rurę ciśnieniową z wodą. W przypadku prosiąt stosuje się zupełnie inne rozwiązania: masywniejsze miski, zawory gryzakowe, poidła smoczkowe z osłonami, bo świnie intensywnie gryzą elementy metalowe i mają zupełnie inne zachowania żywieniowe niż drób. Dlatego odpowiedzi odwołujące się do prosiąt wynikają raczej z ogólnego skojarzenia „poidło = zwierzęta gospodarskie”, a nie z analizy szczegółów konstrukcji. Różnica między paszą a wodą też jest kluczowa. Linie pojenia muszą być szczelne, odporne na ciśnienie wody, z zaworami precyzyjnie dozującymi małe ilości cieczy. Linie zadawania paszy są z kolei projektowane pod transport materiału sypkiego o określonej granulacji, z inną średnicą rur i innymi napędami. W nowoczesnych fermach drobiu rozróżnienie tych systemów jest podstawą, bo złe dobranie urządzenia do gatunku i funkcji skutkuje stratami paszy, nadmiernym zabrudzeniem ściółki, gorszym dobrostanem i problemami zdrowotnymi. Z mojego doświadczenia największy błąd myślowy polega na patrzeniu tylko na samą miskę, bez zwrócenia uwagi na to, jak i co jest do niej doprowadzane oraz jak zachowuje się dany gatunek zwierząt przy pobieraniu wody czy paszy.