Kwalifikacja: ROL.08 - Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie

Przedstawiony na ilustracji sposób prowadzenia maszyny to przykład typowej jazdy równoległej po liniach prostych, a nie pracy po okręgach ani po konturze pola. W trybie okręgów terminal nawigacyjny generuje linie prowadzenia w postaci współśrodkowych łuków lub pełnych okręgów, najczęściej wokół jakiegoś punktu odniesienia, np. słupa, drzewa czy silosu. Stosuje się go raczej w sytuacjach bardzo specyficznych, np. przy pracy wokół przeszkód albo na małych działkach o nietypowym kształcie. Na rysunku wyraźnie widać równoległe, proste linie, a nie koncentryczne łuki, więc taki tryb po prostu tu nie pasuje. Z kolei tryb konturów polega na tym, że operator najpierw objeżdża granicę pola lub wybrany kształt i zapisuje go jako linię referencyjną, a system generuje linie robocze równoległe do tego nieregularnego obrysu. Używa się go na polach o bardzo nieregularnych kształtach, przy skarpach, ciekach wodnych albo tam, gdzie chcemy dokładnie trzymać się granicy uprawy. Widać, że na ilustracji nie ma żadnego nieregularnego obrysu, tylko powtarzalne, równe pasy pracy, więc nie ma tu typowego prowadzenia po konturze. Wariant A–B kontur to połączenie idei prostej linii A–B z konturowym prowadzeniem, zwykle wykorzystywane wtedy, gdy część pola jest regularna, a część wymaga dopasowania do granicy. Typowym błędem jest utożsamianie każdego widoku z wieloma liniami na ekranie terminala z trybem konturów lub okręgów, bez zwrócenia uwagi na ich geometrię. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze patrzeć, czy linie są proste i równoległe (wtedy myślimy o A–B), czy jednak kopiuje się kształt granicy, przeszkody albo występują łuki i nieregularności – dopiero wtedy mówimy o trybach konturowych lub okręgowych.