Na rysunku przedstawiono wykonywanie połączenia metodą zgrzewania
A. liniową.
B. punktową.
C. garbową.
D. doczołową.
Na rysunku widać zgrzewanie liniowe, czyli odmianę zgrzewania oporowego, w której elementy są dociskane przez obracające się elektrody krążkowe. To jest właśnie najbardziej charakterystyczna cecha tej metody: zamiast pojedynczych elektrod punktowych mamy dwa koła, które przesuwają się po materiale i wykonują ciągłą albo prawie ciągłą spoinę. Prąd przepływa przez styk łączonych blach, materiał miejscowo się nagrzewa od oporu elektrycznego, a docisk elektrod powoduje powstanie trwałego połączenia. Moim zdaniem najłatwiej zapamiętać to tak: jeśli elektrody wyglądają jak rolki i jadą po blasze, to bardzo często chodzi o zgrzewanie liniowe. W praktyce stosuje się je np. przy wykonywaniu szczelnych połączeń w zbiornikach, puszkach, obudowach, elementach wentylacyjnych czy cienkich blachach stalowych. Dobrą praktyką branżową jest odpowiedni dobór natężenia prądu, siły docisku, prędkości przesuwu i czasu impulsów, bo od tego zależy ciągłość zgrzeiny oraz jej szczelność. Za mały prąd da słabe połączenie, a za duży może przepalić blachę. W zakładzie patrzy się też na stan powierzchni elektrod, bo zabrudzone albo zużyte rolki potrafią mocno pogorszyć jakość zgrzewania.
W tym zadaniu łatwo pomylić kilka metod zgrzewania, bo wszystkie należą do technik łączenia materiałów przy użyciu ciepła i docisku. Trzeba jednak patrzeć na kształt elektrod oraz sposób powstawania połączenia. Na ilustracji pokazano dwie elektrody w formie krążków, które dociskają blachy i mogą się po nich toczyć. Taki układ nie służy do wykonania jednego punktu, tylko do utworzenia zgrzeiny wzdłuż pewnej linii, często jako szeregu zachodzących na siebie punktów. Dlatego chodzi o zgrzewanie liniowe, a nie inną odmianę.
Zgrzewanie garbowe wygląda inaczej, bo wykorzystuje specjalnie przygotowane występy, czyli garby, na jednym z łączonych elementów. Prąd i nacisk koncentrują się właśnie w tych wypukłościach, które podczas procesu ulegają spłaszczeniu i tworzą połączenie. Stosuje się to na przykład przy mocowaniu nakrętek, śrub lub drobnych elementów do blachy. Na rysunku nie ma jednak żadnych garbów ani punktów koncentracji nacisku tego typu.
Zgrzewanie doczołowe polega na łączeniu elementów ustawionych czołowo, czyli końcem do końca. Typowy przykład to pręty, druty, rury albo taśmy, które są dosuwane do siebie osiowo. Tutaj widać zakładkę blach oraz elektrody działające z góry i z dołu, więc układ geometryczny nie pasuje do zgrzewania doczołowego. Zgrzewanie punktowe też bywa mylące, bo również wykorzystuje elektrody i prąd oporowy, ale tam elektrody zwykle mają postać końcówek punktowych, a efektem jest pojedynczy zgrzeinowy punkt. Na ilustracji elektrody są rolkowe, więc wniosek powinien iść w stronę zgrzewania liniowego. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszy błąd to patrzenie tylko na sam fakt docisku, a nie na to, czy połączenie powstaje punktowo, na garbie, doczołowo czy wzdłuż linii.
Zgrzewanie garbowe wygląda inaczej, bo wykorzystuje specjalnie przygotowane występy, czyli garby, na jednym z łączonych elementów. Prąd i nacisk koncentrują się właśnie w tych wypukłościach, które podczas procesu ulegają spłaszczeniu i tworzą połączenie. Stosuje się to na przykład przy mocowaniu nakrętek, śrub lub drobnych elementów do blachy. Na rysunku nie ma jednak żadnych garbów ani punktów koncentracji nacisku tego typu.
Zgrzewanie doczołowe polega na łączeniu elementów ustawionych czołowo, czyli końcem do końca. Typowy przykład to pręty, druty, rury albo taśmy, które są dosuwane do siebie osiowo. Tutaj widać zakładkę blach oraz elektrody działające z góry i z dołu, więc układ geometryczny nie pasuje do zgrzewania doczołowego. Zgrzewanie punktowe też bywa mylące, bo również wykorzystuje elektrody i prąd oporowy, ale tam elektrody zwykle mają postać końcówek punktowych, a efektem jest pojedynczy zgrzeinowy punkt. Na ilustracji elektrody są rolkowe, więc wniosek powinien iść w stronę zgrzewania liniowego. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszy błąd to patrzenie tylko na sam fakt docisku, a nie na to, czy połączenie powstaje punktowo, na garbie, doczołowo czy wzdłuż linii.