Zgodnie z zaleceniami IAMSAR, jeżeli w akcji poszukiwawczo-ratowniczej uczestniczą dwa statki o podobnych właściwościach manewrowych, to poszukiwanie powinny one prowadzić
W zaleceniach IAMSAR dla akcji SAR z udziałem dwóch statków o podobnych właściwościach manewrowych właściwym wyborem jest poszukiwanie na kursach równoległych, czyli tzw. parallel track search. Chodzi o to, żeby jednostki płynęły równolegle, z ustalonym odstępem między torami poszukiwania, przeszukując pas morza w sposób uporządkowany i bez niepotrzebnego dublowania obszaru. To jest bardzo praktyczne rozwiązanie, bo dwa statki o podobnej prędkości, promieniu cyrkulacji i zdolności utrzymania kursu mogą łatwo utrzymać szyk oraz zaplanowane separacje. Koordynator akcji, np. OSC albo RCC, może wtedy prosto wyznaczyć punkt rozpoczęcia poszukiwania, kierunek przeszukiwania, odstęp torów oraz prędkość. Moim zdaniem to jeden z bardziej logicznych schematów, bo wykorzystuje oba statki równomiernie i daje dobrą kontrolę pokrycia rejonu. W praktyce taki układ sprawdza się zwłaszcza przy większym obszarze poszukiwań, gdy pozycja obiektu ratowniczego jest niepewna, ale trzeba systematycznie sprawdzić wyznaczony akwen. IAMSAR kładzie nacisk właśnie na planowanie, koordynację i przewidywalność ruchu jednostek, a nie na chaotyczne pływanie po rejonie.
W tej sytuacji najważniejsze jest zrozumienie, że IAMSAR nie traktuje schematów poszukiwania jako dowolnych rysunków na mapie, tylko jako narzędzia dobrane do liczby jednostek, wielkości rejonu, dokładności pozycji ostatniej znanej oraz możliwości manewrowych statków. Jeżeli w akcji biorą udział dwa statki o podobnych właściwościach manewrowych, to naturalnym i zalecanym rozwiązaniem jest układ kursów równoległych. Dzięki temu oba statki mogą równomiernie pokrywać wyznaczony obszar, utrzymywać kontrolowany odstęp i meldować postęp poszukiwań do OSC lub RCC. Myślenie, że można zastosować dowolny schemat, jest dość częstym błędem. W ratownictwie morskim dowolność oznacza zwykle chaos: ryzyko pominięcia części akwenu, nakładania się torów oraz problemów z łącznością i bezpieczeństwem nawigacyjnym. Metoda powiększającego się kwadratu ma inne zastosowanie. Stosuje się ją zwykle wtedy, gdy punkt odniesienia jest dość dobrze znany, na przykład w pobliżu pozycji człowieka za burtą albo ostatniej znanej pozycji małego obiektu. Często wykonuje ją jedna jednostka, która kolejno zwiększa długości odcinków. Poszukiwanie sektorowe też nie pasuje najlepiej do dwóch podobnych statków pracujących razem na większym obszarze. Ten schemat jest bardzo skoncentrowany wokół punktu odniesienia i służy raczej do dokładnego przeszukania małego rejonu, gdy datum jest wiarygodne. Z mojego doświadczenia łatwo pomylić te metody, bo wszystkie wyglądają jak uporządkowane wzory na mapie. Różnica jest jednak w celu: kursy równoległe służą do efektywnego pokrycia większego akwenu przez kilka jednostek, a nie do krążenia wokół jednego punktu.