Kwalifikacja: MOD.10 - Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania obuwia

W branży obuwniczej bardzo łatwo się pomylić, bo nazwy materiałów bywają do siebie podobne, a ich właściwości czasem się zazębiają. Wbrew pozorom skóra wtórna to materiał wytwarzany z rozdrobnionych odpadów i ścinków skóry naturalnej, które następnie łączy się lepiszczami i prasuje – to trochę jak płyta wiórowa w świecie meblarstwa. Nie jest to więc tkanina napawana kauczukami czy żywicami, lecz raczej mieszanka końcówek produkcyjnych skóry. Skóra naturalna natomiast to w ogóle inna bajka – to materiał pozyskiwany bezpośrednio ze zwierząt (najczęściej bydła), poddawany procesom wyprawiania, barwienia i impregnacji, bez dodatkowej warstwy sztucznej. Skóry naturalnej nie pokrywa się kauczukami żywicowymi w standardowej produkcji, bo chodzi tu przede wszystkim o zachowanie oddychalności i naturalnych właściwości. Jeśli chodzi o określenie "tworzywo skóropodobne", ono jest dość szerokie i niezbyt precyzyjne – teoretycznie można tak nazwać większość materiałów naśladujących wygląd skóry, ale w tym pytaniu chodziło o bardzo konkretną technologię: napawanie lub pokrywanie tkanin warstwą elastyczną, dzięki czemu powstaje właśnie skóra sztuczna. Typowym błędem jest utożsamianie "skóry sztucznej" z każdym tworzywem skóropodobnym, choć nie zawsze spełniają one kryteria obrabiania tkaniny podkładowej i odpowiedniej powłoki. Moim zdaniem, żeby dobrze rozumieć te różnice, warto na żywo zobaczyć i dotknąć różne materiały. Wtedy łatwiej wyłapać, że skóra wtórna i sztuczna to zupełnie inne produkty – zarówno pod względem surowca, jak i właściwości użytkowych. W branżowych normach (np. ISO 20882:2007) jasno określono wymagania dla materiałów obuwniczych, więc warto się do nich czasem odwoływać, żeby nie popełniać typowych pomyłek.