Lokalne sieci monitorujące w poszczególnych podsystemach PMŚ są nadzorowane przez
Wojewódzcy Inspektorzy Ochrony Środowiska (WIOŚ) pełnią kluczową rolę w koordynacji lokalnych sieci pomiarowych w ramach podsystemu Państwowego Monitoringu Środowiska (PMŚ). Ich zadaniem jest monitorowanie jakości środowiska, w tym wód, powietrza oraz gleby, co ma istotne znaczenie dla ochrony zdrowia publicznego oraz zachowania równowagi ekologicznej. WIOŚ zapewniają zgodność z normami krajowymi oraz unijnymi, takimi jak Dyrektywa w sprawie jakości powietrza, co przyczynia się do podejmowania działań mających na celu poprawę warunków życia obywateli. Przykładem ich działań może być organizacja systematycznych pomiarów stężenia zanieczyszczeń w powietrzu w różnych lokalizacjach, co pozwala na identyfikację zagrożeń oraz podejmowanie działań naprawczych. Działalność WIOŚ jest zgodna z dobrymi praktykami w zakresie monitorowania i zarządzania środowiskiem, co przekłada się na skuteczność w ochronie zdrowia i środowiska.
Wybór Wojewódzkich Inspektorów Sanitarnych, Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub Powiatowych Inspektorów Sanitarnych jako koordynatorów lokalnych sieci pomiarowych w PMŚ jest nietrafiony z kilku powodów. Wojewódzcy Inspektorzy Sanitarny są odpowiedzialni głównie za zagadnienia związane z ochroną zdrowia publicznego, w tym kontrolę sanitarno-epidemiologiczną, a nie bezpośrednio za monitorowanie jakości środowiska. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, mimo że odgrywa ważną rolę w ochronie środowiska, koncentruje się na nadzorze i koordynacji działań na poziomie krajowym, a nie lokalnym. Powiatowi Inspektorzy Sanitarny zajmują się zagadnieniami zdrowotnymi na poziomie lokalnym, ale nie mają uprawnień do koordynacji działań w zakresie monitorowania stanu środowiska, co leży w gestii inspektoratów ochrony środowiska. Wybór niewłaściwej instytucji może prowadzić do zamieszania i braku skuteczności w monitorowaniu oraz reagowaniu na zagrożenia związane z zanieczyszczeniem środowiska. Istotne jest zrozumienie, że odpowiedzialność za monitoring środowiskowy spoczywa na wyspecjalizowanych instytucjach, które mają odpowiednie kompetencje i zasoby, by skutecznie realizować te zadania. Ignorowanie tej struktury organizacyjnej może prowadzić do nieefektywnego zarządzania środowiskiem oraz narażenia zdrowia społeczeństwa na ryzyko.