Kwalifikacja: CHM.05 - Ocena stanu środowiska, planowanie i realizacja zadań w ochronie środowiska

W monitoringu gleby łatwo pomylić kolejność działań, bo wszystkie wymienione czynności faktycznie mogą występować w całej procedurze. Problem polega na tym, że nie każda z nich jest etapem początkowym. Samo określenie substancji, które mogą występować w glebie, jest ważne, ale powinno wynikać z wcześniejszego rozpoznania źródeł zanieczyszczeń. Inaczej lista analiz może być przypadkowa. Na przykład na terenie po stacji paliw sensownie bada się węglowodory ropopochodne, BTEX czy WWA, a przy dawnej galwanizerni większą uwagę zwraca się na metale, takie jak Cr, Ni, Cu albo Zn. Bez ustalenia, co działo się na danym obszarze, taki dobór parametrów jest mało profesjonalny. Pobieranie próbek według planu lokalizacji punktów też nie może być pierwszym krokiem, bo plan musi być oparty na wiedzy o potencjalnych ogniskach skażenia, kierunku spływu wód, ukształtowaniu terenu i sposobie użytkowania działki. Typowy błąd myślowy to założenie, że monitoring zaczyna się dopiero wtedy, gdy ktoś jedzie w teren z próbnikiem. W rzeczywistości dużo pracy wykonuje się wcześniej, przy analizie dokumentacji, map, pozwoleń i historii użytkowania terenu. Sporządzenie dokumentacji o przekroczeniu norm oraz wskazanie terenów do rekultywacji to już etap końcowy, po wykonaniu badań laboratoryjnych i porównaniu wyników z wartościami dopuszczalnymi. Nie da się rzetelnie wskazać rekultywacji, zanim nie wiadomo, czy przekroczenia w ogóle wystąpiły. Dlatego poprawna kolejność zaczyna się od identyfikacji źródeł, a dopiero potem przechodzi do substancji, próbek, analiz i dokumentacji wynikowej.