Kwalifikacja: CHM.05 - Ocena stanu środowiska, planowanie i realizacja zadań w ochronie środowiska

Wybór ministra środowiska, wojewody czy stacji sanitarno-epidemiologicznej na odpowiedzialnych za nadzór i koordynację zadań w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska jest nieuzasadniony z perspektywy strukturalnej i funkcjonalnej polskiego systemu ochrony środowiska. Minister środowiska pełni rolę kierowniczą, jednak nie zajmuje się bezpośrednim nadzorem nad monitoringiem, który leży w gestii GIOŚ. W tej roli minister może ustanawiać polityki i regulacje, ale nie wykonuje bieżącej analizy danych ani nie zarządza operacyjnie monitoringiem. Wojewoda, jako przedstawiciel rządu w terenie, jest odpowiedzialny za nadzór nad sprawami publicznymi w regionie, lecz jego kompetencje w zakresie monitorowania środowiska są ograniczone i wspierające, a nie decydujące. Co więcej, stacje sanitarno-epidemiologiczne zajmują się zdrowiem publicznym i oceną zagrożeń zdrowotnych, co nie jest tożsame z całościowym monitoringiem środowiska. Odpowiedzi te mogą wynikać z typowego błędu myślowego, w którym pomija się szczególną rolę specjalistycznych instytucji w systemie ochrony środowiska. Ważne jest zrozumienie, że skuteczne zarządzanie środowiskiem wymaga wyraźnego podziału kompetencji oraz współpracy pomiędzy różnymi organami, co stanowi podstawę efektywnego nadzoru nad stanem środowiska.