Na rysunku kokili z podziałem po linii krzywej płytę podnoszącą oznaczono

Wybór oznaczenia 9, 11 albo 12 wynika zwykle z patrzenia tylko na kształt elementu, a nie na jego funkcję w mechanizmie kokili. Cyfra 9 wskazuje długie pionowe elementy po bokach układu, które wyglądają jak prowadnice, słupy lub cięgna związane z prowadzeniem ruchu. One są ważne, bo utrzymują osiowość pracy i zapobiegają przekoszeniu, ale nie są samą płytą podnoszącą. Płyta podnosząca powinna być elementem płytowym, szerokim, przenoszącym ruch na układ wypychający lub unoszący, a nie pojedynczym prętem. Cyfra 11 oznacza mały element znajdujący się na płycie, który może kojarzyć się z zaczepem, popychaczem albo ogranicznikiem. To typowa pułapka: mały detal leży w osi ruchu, więc ktoś zakłada, że musi być główną częścią mechanizmu. W rzeczywistości główną płytą jest element bazowy oznaczony cyfrą 10. Cyfra 12 natomiast nie opisuje części konstrukcyjnej, tylko strzałkę pokazującą kierunek działania lub ruchu. W rysunku technicznym strzałki, osie symetrii i linie pomocnicze trzeba odróżniać od rzeczywistych elementów oprzyrządowania. Z mojego doświadczenia najlepiej najpierw znaleźć element płaski, który zbiera ruch z mechanizmu, a dopiero potem sprawdzać, co jest prowadzeniem, popychaczem i oznaczeniem kierunku. Wtedy rysunki kokil, nawet z krzywą linią podziału, robią się dużo bardziej czytelne.