Formując czereśnię na podkładce silnie rosnącej należy wybrać koronę
Wybór prawie naturalnej korony przy formowaniu czereśni na podkładce silnie rosnącej to naprawdę rozsądne podejście, które poleca się w praktyce sadowniczej. Taka forma korony pozwala drzewu rozwijać się zgodnie z jego naturalnymi predyspozycjami, a jednocześnie ułatwia pielęgnację i zbiór owoców. W przypadku silnie rosnących podkładek, czereśnia ma tendencję do tworzenia dużych, rozłożystych koron, które – jeśli zostaną zbyt mocno ograniczone, na przykład przez wymuszanie wrzecion czy superwrzecion – mogą źle znosić cięcia, prowadzić do wyrastania licznych wilków i osłabienia ogólnej kondycji drzewa. Z mojej perspektywy, zachowanie kształtu korony zbliżonego do naturalnego pozwala też na lepsze doświetlenie wnętrza drzewa, a to przecież wpływa na jakość i wielkość owoców. Dobrą praktyką jest lekkie prześwietlanie i usuwanie tylko niepożądanych pędów, bez zbytniego ingerowania w architekturę drzewa. Fachowcy podkreślają, że przy silnie rosnących podkładkach nie należy na siłę narzucać form, które są charakterystyczne dla odmian karłowych czy półkarłowych. Moim zdaniem, obserwowanie jak drzewo reaguje na delikatne cięcia i dostosowywanie się do jego naturalnego wzrostu, naprawdę przynosi najlepsze efekty – zarówno pod względem zdrowotności, jak i plonowania. Taki sposób prowadzenia czereśni, zgodny z dobrą praktyką sadowniczą, sprawdza się zwłaszcza w sadach towarowych, gdzie liczy się nie tylko ilość owoców, ale i jakość drzewa przez wiele lat.
Właściwe formowanie korony czereśni zależy w dużej mierze od typu podkładki, na której rośnie drzewo. Trzeba tu wyraźnie zaznaczyć, że wybór formy korony wrzecionowej, szpalerowej lub superwrzecionowej nie jest polecany dla czereśni na podkładkach silnie rosnących. To są formy typowe dla intensywnych, nowoczesnych sadów, gdzie stosuje się podkładki karłowe lub półkarłowe. Takie korony – wrzecionowa, superwrzecionowa czy szpalerowa – mają na celu ograniczanie wzrostu drzewa i maksymalne zagęszczenie nasadzeń. Jednak przy silnie rosnącej podkładce czereśnia ma naturalnie bardzo silny wzrost, przez co próba utrzymania jej w formie wrzeciona lub szpaleru najczęściej kończy się niepowodzeniem – drzewo produkuje wtedy mnóstwo silnych pędów, tzw. wilków, co prowadzi do osłabienia owocowania i zwiększa ryzyko chorób. W praktyce sadowniczej często widuję, że osoby próbujące zapanować nad taką koroną przez intensywne cięcie doprowadzają do spadku plenności i zaburzenia równowagi wzrostu – a tego przecież chcemy uniknąć. Moim zdaniem częstym błędem jest sugerowanie się nowoczesnymi rozwiązaniami sadowniczymi bez uwzględnienia specyfiki podkładki. W przypadku podkładek silnie rosnących lepiej zdać się na formę prawie naturalną – przycinając minimalnie, jedynie dla prześwietlenia i usunięcia chorych czy zbędnych pędów. Dzięki temu drzewo zachowuje swoją naturalną strukturę, dobrze rośnie i daje wysokiej jakości owoce. Warto pamiętać, że każda podkładka rządzi się swoimi prawami i nie da się stosować jednego schematu dla wszystkich drzew owocowych – to jest właśnie cała sztuka dobrego sadownictwa.