Kwalifikacja: OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych

Często pojawia się pewne zamieszanie przy rozmnażaniu warzyw, bo każda roślina ma swoje specyficzne wymagania i dobre praktyki uprawowe. Weźmy na przykład czosnek – najczęściej rozmnaża się go przez sadzenie pojedynczych ząbków, czyli tzw. cebulek, a nie przez sadzonki korzeniowe. To bardzo ważna różnica, bo kluczowe jest tu rozmnażanie wegetatywne z zachowaniem cech odmianowych, ale bazuje się na częściach nadziemnych lub podziemnych cebuli, nie na fragmentach korzenia. W przypadku rabarbaru główną metodą jest podział karp korzeniowych, czyli rozcinanie starszych, dobrze rozrośniętych roślin na kilka części z pąkami wzrostu – to nie to samo, co typowa sadzonka korzeniowa stosowana w rozmnażaniu chrzanu. Tu chodzi bardziej o dzielenie bryły korzeniowej niż używanie fragmentów korzeni bocznych. Jeśli chodzi o ziemniaki, to w ogrodnictwie i rolnictwie ziemniaka praktycznie zawsze rozmnaża się przez sadzeniaki, czyli bulwy – to specyficzne organy spichrzowe, a nie fragmenty korzeni. To częsty błąd, bo bulwa to zmodyfikowana łodyga, nie korzeń. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący mylą właśnie te organy, zwłaszcza jeśli nie mają dużego doświadczenia praktycznego. Chrzan natomiast jest jedną z niewielu popularnych roślin warzywnych, gdzie rzeczywiście sadzi się fragmenty korzeni jako standardową metodę rozmnażania, co daje nie tylko szybki wzrost, ale też pewne zachowanie cech użytkowych. W praktyce produkcyjnej rzadko spotyka się inne warzywa, które rozmnaża się właśnie w ten sposób, co pokazuje, jak istotne jest prawidłowe rozpoznanie budowy i biologii roślin.