Kwalifikacja: OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych

Zauważyłem, że wśród sadowników często pojawia się przekonanie, że każde nawadnianie mechaniczne musi prowadzić do zwilżania liści, ale to nie do końca tak wygląda w praktyce. Metody takie jak deszczowanie czy zraszanie nadkoronowe faktycznie polegają na rozpraszaniu wody nad drzewami, więc liście, kwiaty i owoce są narażone na bezpośredni kontakt z wodą. To, niestety, sprzyja rozwojowi chorób grzybowych, typu parch jabłoni czy zaraza ogniowa, a także może prowadzić do poparzeń słonecznych liści po intensywnym zwilżeniu, szczególnie w bardzo słoneczne dni. System mikrozraszaczy, choć wydaje się bardziej precyzyjny niż klasyczne deszczowanie, również rozprowadza wodę w formie drobnej mgiełki wokół koron drzew, więc liście są nadal mokre – może trochę mniej, ale nadal. Myślę, że często powoduje to mylne przekonanie, że mikrozraszacze „nie moczą liści”, bo są bardziej ekonomiczne i punktowe, ale fizycznie efekt jest podobny. Nawadnianie kropelkowe wyróżnia się właśnie tym, że dostarcza wodę tylko do strefy korzeniowej, bezpośrednio do gleby – emitery są zamontowane pod drzewami, a woda nie dociera w ogóle do liści. W branżowych zaleceniach i praktykach coraz częściej rezygnuje się z metod, które prowadzą do niepotrzebnego zwilżania części nadziemnych, szczególnie w rejonach o podwyższonym ryzyku fitopatologicznym. Wybór innych systemów niż kropelkowy bywa uzasadniony, np. w celu ochrony przed przymrozkami, ale jeśli chodzi stricte o brak zwilżania liści, to tylko nawadnianie kropelkowe spełnia ten warunek. Warto mieć to na uwadze, planując systemy nawadniania w sadzie, bo zdrowotność drzew i oszczędność wody idą tu w parze.