W konstrukcji rezonatora w laserze stałotlenowym nie wykorzystuje się
Monokryształ diamentu nie jest stosowany w budowie rezonatorów w laserach na ciele stałym, ponieważ ma wyjątkowe właściwości optyczne i mechaniczne, które czynią go bardziej odpowiednim do innych zastosowań. Diament charakteryzuje się bardzo wysoką twardością i doskonałą przewodnością cieplną, co predysponuje go do użycia w narzędziach tnących oraz w elektronice, ale niekoniecznie w rezonatorach laserowych. W laserach na ciele stałym najczęściej stosuje się monokryształy takie jak rubin czy granat, które efektywnie emitują światło w wyniku zjawiska luminescencji. Na przykład, monokryształ rubinu jest klasycznym materiałem wykorzystywanym w laserach ruby, które operują w zakresie długości fal 694 nm. W kontekście technologii laserowej, wybór odpowiedniego materiału jest kluczowy dla uzyskania wymaganej jakości i stabilności wiązki lasera, a monokryształy diamentu, mimo ich unikalnych właściwości, nie spełniają tych kryteriów w przypadku rezonatorów laserowych.
Wybór materiałów do budowy rezonatorów w laserach na ciele stałym jest krytycznym etapem, który wymaga dogłębnego zrozumienia właściwości optycznych i fizycznych używanych substancji. Choć szkło neodymowe, monokryształ rubinu, a także monokryształ granatu, są powszechnie stosowane w systemach laserowych, należy zauważyć, że każdy z tych materiałów ma swoje specyficzne zastosowania i zalety. Szkło neodymowe jest często wykorzystywane w laserach, które muszą operować w różnych zakresach mocy i długości fal, co czyni je wszechstronnym wyborem. Monokryształ rubinu, z kolei, jest jednym z pierwszych materiałów używanych w laserach i jest znany z wydajnej emisji światła, doskonałej stabilności i efektywności energetycznej. Granat jest materiałem, który również znalazł swoje miejsce w technologii laserowej, a jego właściwości umożliwiają uzyskiwanie różnych długości fal. Jednak błędne wnioski mogą wynikać z mylnego przekonania, że monokryształ diamentu, z jego niespotykaną twardością i optycznymi cechami, mógłby być równie efektywny w zastosowaniach laserowych. Diament, mimo swoich znakomitych właściwości mechanicznych, nie jest odpowiedni do aplikacji laserowych z powodu niskiej efektywności optycznej w porównaniu do wymienionych wcześniej materiałów. To często prowadzi do nieporozumień, które mogą skutkować niewłaściwym doborem materiałów w projektach technologicznych, co w konsekwencji wpływa na wydajność oraz jakość uzyskiwanego światła laserowego.