Indukcyjność własną cewki wyraża się w
Indukcyjność własna cewki to taki parametr, który określa, jak bardzo cewka „przeciwstawia się” zmianom prądu, który przez nią płynie. Jednostką indukcyjności w układzie SI jest henr [H] – tak samo jak rezystancję mierzymy w omach, a pojemność w faradach. To właśnie dzięki tej wielkości możemy przewidywać, jak cewka zachowa się w różnych układach, np. w filtrach, przetwornicach czy nawet w prostych obwodach zasilających silniki. Z mojego doświadczenia wynika, że często przy projektowaniu układów trzeba dobrać cewkę o konkretnej indukcyjności, żeby ograniczyć zakłócenia albo żeby uzyskać odpowiednią charakterystykę częstotliwościową. W praktyce, henr to dość duża jednostka, więc najczęściej spotkać można milihenry (mH) lub mikrohenry (μH), szczególnie w elektronice. Co ciekawe, warto pamiętać, że prawo Faradaya i Lenza opisuje dokładnie, jak zmiana strumienia magnetycznego indukuje siłę elektromotoryczną, a jednostka henr została wprowadzona właśnie po to, by można było łatwo wyliczać te zjawiska. Ogólnie rzecz biorąc, znajomość jednostek pomaga uniknąć wielu pomyłek podczas pracy z dokumentacją techniczną i przy pomiarach – a to już coś, co w praktyce bardzo się przydaje.
Jeśli chodzi o jednostki fizyczne stosowane w elektrotechnice, łatwo się pomylić, bo nazwy bywają podobne, a każda opisuje zupełnie inne zjawisko. Om to jednostka rezystancji elektrycznej (oporu), która określa, jak bardzo materiał przeciwdziała przepływowi prądu – to zupełnie inny parametr niż indukcyjność, która dotyczy zjawisk magnetycznych. Farad natomiast służy do określania pojemności elektrycznej kondensatorów i opisuje, ile ładunku można zgromadzić przy danym napięciu – tu z kolei chodzi o magazynowanie energii w polu elektrycznym, a nie w polu magnetycznym, jak to jest w przypadku cewki. Webery to jednostka strumienia magnetycznego, co może trochę mylić, bo w końcu cewka wytwarza pole magnetyczne, ale to nie jest ta sama wielkość. Indukcyjność to zdolność cewki do wytwarzania siły elektromotorycznej w odpowiedzi na zmianę prądu, a jej jednostką jest henr. Niestety, często widzę, że myli się weber z henrem, bo oba pojęcia wiążą się z magnetyzmem, ale mają różne zastosowania praktyczne – weber mówi, ile pola przechodzi przez powierzchnię, a henr mówi, jak bardzo cewka się „broni” przed gwałtowną zmianą prądu. Myślę, że ten błąd wynika z tego, że w szkole uczymy się dużo o jednostkach, ale nie zawsze wyjaśnia się nam, jak je stosować konkretne w praktyce. W technice wybór właściwej jednostki jest kluczowy – błędne oznaczenie na schematach czy dokumentacji może prowadzić do poważnych konsekwencji, na przykład dobrania złego elementu i awarii całego układu. Dlatego warto zapamiętać: indukcyjność własna cewki wyrażana jest w henrach [H] i to właśnie tę jednostkę należy stosować przy obliczeniach i interpretacji danych katalogowych cewek.