Kwalifikacja: MOT.02 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa mechatronicznych systemów pojazdów samochodowych

Wielu osobom może się wydawać, że napięcie na szynach CAN w stanie recesywnym będzie zbliżone do połowy napięcia zasilania, ale pojawiają się różne błędne interpretacje co do dokładnej wartości. Napięcie 1,5 V czy 2,0 V sugerowałoby, że przewody CAN są zbyt blisko potencjału masy, co nie zgadza się ze standardem ISO 11898. Tak niskie wartości najczęściej wynikają z błędnych założeń dotyczących pracy układu różnicowego – ktoś może pomyśleć, że skoro CAN_L w stanie dominującym spada do około 1,5 V, to w stanie recesywnym będzie gdzieś w pobliżu tej wartości. Tymczasem w rzeczywistej sieci oba przewody wracają do wspólnego potencjału 2,5 V, dokładnie pośrodku zakresu logicznego, by zapewnić maksymalną odporność na zakłócenia. Z kolei wskazanie 3,5 V najczęściej bierze się z pomylenia stanów logicznych – w stanie dominującym CAN_H rzeczywiście zbliża się do tej wartości, ale tylko wtedy! W stanie recesywnym to się nie dzieje – oba przewody są równe i wynoszą właśnie 2,5 V względem masy. Wielu młodych elektroników popełnia ten błąd, patrząc tylko na jeden wykres, gdzie nie rozróżniają, kiedy mówimy o stanie recesywnym, a kiedy o dominującym. Jeśli przy pomiarze w instalacji 12 V pojawia się cokolwiek istotnie innego niż zbliżone do 2,5 V, warto od razu sprawdzić, czy sieć CAN nie jest uszkodzona albo czy nie brakuje rezystorów terminujących – to klasyka w diagnostyce. Najlepiej zapamiętać, że 2,5 V to taki złoty standard, wokół którego wszystko się kręci, jeśli chodzi o fizyczny poziom sygnału w stanie recesywnym CAN.