Kwalifikacja: MOT.02 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa mechatronicznych systemów pojazdów samochodowych

W tego typu zadaniach bardzo łatwo jest się pomylić przy dodawaniu poszczególnych kosztów albo nie do końca zrozumieć, które elementy trzeba ująć w ostatecznym rachunku. Bardzo często zdarza się, że ktoś zapomina o części kosztów robocizny, np. liczy tylko jedną godzinę zamiast półtorej, co od razu zaniża wynik. Czasami też uczestnicy egzaminu zakładają, że cena części już zawiera koszt wymiany – to spory błąd, bo w praktyce warsztatowej koszt części i robocizny są rozliczane osobno. Jeżeli wychodzi się z założenia, że tylko części się liczą i nie bierze się pod uwagę pracy mechanika, można dojść do błędnych sum typu 50 zł (czyli 30 zł plus 20 zł), co zupełnie mija się z rzeczywistością. Zdarza się też, że ktoś liczy tylko sam czas pracy, nie dodając kosztów materiałowych, czyli części wymienianych podczas naprawy – wtedy wynik również będzie zbyt niski. Typowym uproszczeniem jest też zaokrąglanie czasu pracy w dół i przyjmowanie np. jednej godziny zamiast 1,5, co prowadzi do kwoty 100 zł za robociznę, a to nie odpowiada faktycznie poświęconemu czasowi. Takie podejście przeczy dobrym praktykom zawodowym, gdzie każdy element kosztorysu jest jasno wykazany i uzasadniony. W branży motoryzacyjnej standardem jest sumowanie wszystkich kosztów: zarówno części, jak i dokładnie wyliczonej robocizny na podstawie rzeczywistego czasu pracy. Pomijanie któregoś z tych elementów to podstawowy błąd rachunkowy i prowadzi do nieprawidłowego oszacowania kosztów naprawy. W praktyce wycena musi być kompletna, by klient wiedział, za co płaci, i żeby warsztat działał zgodnie z zasadami uczciwości oraz transparentności. Jeśli więc wynik odbiega od 200 zł, to znaczy, że niektóre koszty zostały zignorowane lub źle policzone.