Kwalifikacja: MOT.02 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa mechatronicznych systemów pojazdów samochodowych

Wybór nieodpowiedniego środka do zabezpieczenia połączenia masowego to częsty błąd, zwłaszcza wśród osób, które mają doświadczenie głównie z mechaniką, a nie z elektryką samochodową. Wiele osób myśli, że wystarczy użyć jakiegokolwiek smaru, by chronić metal przed korozją, ale to nie jest takie proste. Smar ŁT-3 jest co prawda szeroko stosowany w motoryzacji, jednak jego głównym przeznaczeniem są łożyska toczne, a nie styki elektryczne. Zawiera on dodatki, które w pewnych warunkach mogą przewodzić prąd, co prowadzi do powstawania prądów błądzących, a nawet powolnej degradacji styku. Wysokogatunkowy smar maszynowy to jeszcze inna historia – jest przeznaczony raczej do elementów ruchomych, gdzie minimalizuje tarcie, a nie do ochrony połączeń elektrycznych. Na takich stykach potrafi z czasem zgęstnieć, zebrać brud, pył i sól, co wręcz pogarsza połączenie i nierzadko prowadzi do awarii. Lakier bezbarwny wydaje się atrakcyjny, bo chroni powierzchnię metalu przed wilgocią, ale w praktyce odcina dostęp prądu – lakier działa jak izolacja. Styk zabezpieczony lakierem przestaje przewodzić, co całkowicie niweczy sens naprawy. Spotkałem się już z sytuacjami, gdzie ktoś "dla lepszej ochrony" zamalował styk masowy lakierem i... światła tylne w aucie po prostu przestały działać. Z mojej perspektywy, takie pomyłki biorą się głównie z braku rozróżnienia, które środki stosuje się do ochrony mechanicznej, a które do elektryki. Dobre praktyki i normy branżowe (chociażby zalecenia producentów aut czy wytyczne SEP) wyraźnie wskazują na stosowanie wazeliny technicznej na masach – jest po prostu neutralna, nie przewodzi prądu, nie gromadzi zanieczyszczeń i chroni przed korozją. Dlatego inne środki, mimo że brzmią znajomo i "technicznie", po prostu się tutaj nie sprawdzają.