Na rysunku przedstawiono sprzęgło
Na rysunku widać typowe sprzęgło cierne stosowane w większości samochodów osobowych – tzw. klasyczne, jednotarczowe sprzęgło suche. Po lewej stronie jest tarcza sprzęgłowa z okładzinami ciernymi nitowanymi do tarczy nośnej oraz z tłumikiem drgań skrętnych (sprężyny śrubowe w piaście). Po prawej stronie jest docisk z pokrywą, tarczą dociskową i sprężyną talerzową. W klasycznym sprzęgle moment obrotowy przenoszony jest przez tarcie między kołem zamachowym, tarczą sprzęgłową i dociskiem. W praktyce oznacza to, że przy prawidłowej regulacji i sprawnych elementach kierowca ma płynny ruszanie, łagodne zmiany biegów i dobrą kontrolę nad przenoszeniem momentu. Takie rozwiązanie jest standardem konstrukcyjnym w układach napędowych z manualną skrzynią biegów i spełnia wymagania większości norm producentów pojazdów pod względem trwałości, komfortu i bezpieczeństwa. Moim zdaniem warto kojarzyć ten obrazek z typową wymianą sprzęgła w warsztacie: komplet obejmuje właśnie tarczę, docisk i zwykle łożysko oporowe. Mechanik przy diagnostyce ślizgającego się sprzęgła od razu myśli o zużyciu okładzin ciernych tej klasycznej tarczy albo o osłabieniu sprężyny talerzowej docisku. To jest takie podstawowe, książkowe sprzęgło, od którego zaczyna się nauka o układzie napędowym.
Na ilustracji pokazano zestaw elementów typowych dla klasycznego, suchego sprzęgła jednotarczowego, a nie rozwiązania specjalne, które łatwo pomylić nazwami. Widać wyraźnie tarczę sprzęgłową z okładzinami ciernymi i tłumikiem drgań skrętnych oraz oddzielnie zespół docisku ze sprężyną talerzową. Tak wygląda standardowy komplet wymieniany przy typowym remoncie sprzęgła w samochodzie z manualną skrzynią biegów. Sprzęgło hydrokinetyczne ma zupełnie inną budowę – to zamknięta obudowa wypełniona olejem, wewnątrz której znajdują się wirnik pompy, turbina i ewentualnie stator. Tego typu sprzęgło nie ma okładzin ciernych widocznych na zewnątrz, tylko łopatki i komorę roboczą, i stosowane jest głównie jako konwerter momentu w automatycznych skrzyniach biegów. Z kolei określenia dwutarczowe lub podwójne sugerują obecność dwóch tarcz ciernych lub dwóch zespołów sprzęgieł w jednej obudowie. Stosuje się je w pojazdach o dużym momencie obrotowym albo w nowoczesnych skrzyniach dwusprzęgłowych, gdzie mamy osobne sprzęgło dla biegów parzystych i nieparzystych. Na zdjęciu widać tylko jedną tarczę sprzęgłową i jeden docisk, bez charakterystycznej, rozbudowanej konstrukcji dla układów wielotarczowych. Typowy błąd polega na tym, że ktoś kojarzy każde bardziej zaawansowane sprzęgło z nazwą „dwutarczowe” albo „podwójne”, chociaż wizualnie najłatwiej rozpoznać właśnie klasyczne sprzęgło suche po jednej tarczy z okładzinami i osobnym docisku ze sprężyną talerzową. W diagnostyce i naprawach układu napędowego ważne jest, aby prawidłowo identyfikować typ sprzęgła, bo od tego zależy dobór części, procedura montażu oraz sposób oceny zużycia elementów ciernych i sprężyn.