Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych

W przypadku zdeformowanej powierzchni przylegania głowicy do kadłuba silnika najgorsze, co można zrobić, to próbować ją prostować metodami plastycznymi, czy to na zimno, czy na gorąco. Głowica to element precyzyjny, z kanałami wodnymi, olejowymi, gniazdami zaworowymi, prowadnicami, często zintegrowanymi gniazdami wtryskiwaczy. Każde odkształcanie plastyczne, szczególnie „na siłę”, powoduje niekontrolowaną zmianę geometrii, mikropęknięcia, a w skrajnym wypadku rozszczelnienie kanałów. Obróbka plastyczna na zimno kojarzy się raczej z gięciem blach, prostowaniem elementów nośnych czy naprawą karoserii, a nie z regeneracją głowic. W głowicy liczy się setna milimetra, a nie „na oko jest prosto”. Podobnie obróbka plastyczna na gorąco to w praktyce lokalne nagrzewanie i doginanie materiału. Przy stopach aluminium albo żeliwie wysokokrzemowym takie działania mogą zmienić strukturę materiału, twardość, a nawet spowodować odpadanie fragmentów przy dalszej pracy w wysokiej temperaturze. To jest dokładne przeciwieństwo dobrych praktyk stosowanych w zakładach regenerujących silniki. Pojawia się też czasem mylne przekonanie, że skoro głowica pracuje w wysokiej temperaturze, to jej „wygrzanie” i dogięcie przywróci pierwotny kształt – niestety tak to nie działa, bo odkształcenia wynikają z nierównomiernego rozszerzalności cieplnej, naprężeń i wcześniejszych przegrzań. Obróbka mechaniczna na gorąco także nie ma sensu, bo element nagrzany jest podatny na dalsze odkształcenia i trudno utrzymać dokładność wymiarową i płaskość. Standardem branżowym przy wykrytej krzywiźnie płaszczyzny przylegania jest mechaniczne planowanie na zimno, z kontrolą ilości zebranego materiału i zachowaniem wymiarów katalogowych. Jeżeli zdeformowanie jest tak duże, że wymagałoby „prostowania”, to z reguły głowicę kwalifikuje się do wymiany, a nie do eksperymentów z obróbką plastyczną.