Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych

Na przedstawionym rysunku łatwo się pomylić, jeśli nie odróżnia się podstawowych rodzajów dokumentacji technicznej. Wiele osób widząc rozstrzelony widok części od razu kojarzy go z rysunkiem złożeniowym, bo przecież pokazany jest cały zespół. Problem w tym, że w klasycznym ujęciu rysunek złożeniowy przedstawia już zmontowany element, zwykle w jednej lub kilku rzutniach, często z przekrojami, ale bez rozrywania go na części. Jego zadaniem jest pokazanie, jak wygląda kompletne złożenie, a nie szczegółowa kolejność składania. Z kolei rysunek wykonawczy dotyczy pojedynczej części: jednego wahacza, jednego sworznia, jednego jarzma. Na nim pojawiają się dokładne wymiary, tolerancje, chropowatości, gatunek materiału, obróbki cieplne – wszystko, co jest potrzebne technologowi i tokarzowi czy frezerowi, żeby daną część wyprodukować zgodnie z normą PN-EN czy ISO. Tutaj tego nie ma, brak wymiarów i opisów obróbki, więc nie jest to dokumentacja wykonawcza. Rysunek zestawieniowy kojarzy się raczej z tabelą części, wykazem pozycji, numerów katalogowych, często bez szczegółowego przedstawiania geometrii, albo z uproszczonym widokiem całego pojazdu czy większego podzespołu. Typowy błąd myślowy polega na tym, że każdy schemat z numerkami pozycji traktuje się jako zestawienie, a każdą grupę części jako złożenie. Tutaj mamy jednak klasyczną formę rysunku montażowego: widok rozstrzelony, strzałki lub linie wskazujące kierunek składania, pokazane wszystkie elementy zawieszenia i zwrotnicy w przestrzeni, tak aby mechanik mógł poprawnie odtworzyć kompletny moduł. Właśnie taka forma jest standardem w dokumentacji serwisowej producentów pojazdów i katalogach OE/OES, bo najlepiej wspiera praktyczną obsługę i naprawę auta.