Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych

Szarpak płytowy wielu osobom kojarzy się ogólnie z „testem zawieszenia i kierownicy”, przez co łatwo pomylić jego realne zastosowanie z innymi badaniami. To urządzenie nie służy do pomiaru luzu ruchu jałowego kierownicy – ten luz ocenia się statycznie, zazwyczaj przy wyłączonym silniku lub w ustalonych warunkach, mierząc kąt obrotu wieńca kierownicy, zanim koła zaczną reagować. Do tego używa się najczęściej prostych przyrządów kątowych lub skali na kierownicy, a nie ruchomych płyt pod kołami. Podobnie jest z charakterystyką kąta wyprzedzenia zwrotnicy czy ogólnie geometrią zawieszenia. Parametry typu kąt wyprzedzenia sworznia zwrotnicy, pochylenie kół czy zbieżność mierzy się na stanowisku do geometrii, z wykorzystaniem głowic pomiarowych, tarcz skrętnych i precyzyjnego oprogramowania. Szarpak generuje dynamiczne przemieszczenia, ale nie mierzy kątów z dokładnością wymaganą przez producentów pojazdów. Z kolei charakterystyka tłumienia amortyzatora jest badana na tzw. testerach amortyzatorów (np. metodą EUSAMA), gdzie rejestruje się reakcję koła na wymuszone drgania pionowe. Szarpak co prawda może „zdradzić” zużyty amortyzator wizualnie, bo koło będzie nadmiernie podskakiwać, ale nie daje on ilościowych wyników, więc nie stanowi metody referencyjnej. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu do jednego worka wszystkich urządzeń z kanału lub ścieżki diagnostycznej: rolki, płyty, szarpak, tester amortyzatorów. Każde z nich ma jednak swoją wąską specjalizację. Szarpak jest przede wszystkim po to, żeby pod obciążeniem ujawnić luzy w przegubach kulowych, tulejach i mocowaniach, a nie do dokładnych pomiarów kątów, sił czy charakterystyk tłumienia.