Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych

Pomysł, żeby uszkodzony przegub kulowy półosi napędowej ratować galwanizacją, napawaniem czy jakimś naważaniem, wynika najczęściej z ogólnej wiedzy o technikach regeneracji metali, ale tutaj to się po prostu nie sprawdza. Galwanizacja służy głównie do ochrony przed korozją lub do uzyskania cienkich powłok funkcjonalnych, a nie do odtwarzania zużytych bieżni pracujących pod ogromnym naciskiem i w ruchu ślizgowo–tocznym. Nawet jeśli nałoży się warstwę galwaniczną, to jej twardość, przyczepność i dokładność wymiarowa nie będą odpowiadać wymaganiom, jakie stawia się elementom precyzyjnym w przegubie. Napawanie z kolei to metoda uzupełniania ubytków materiału przez nadtopienie i nałożenie dodatkowego metalu. Brzmi fajnie przy regeneracji np. wałów, korpusów czy zębów kół, ale przy przegubie kulowym mamy do czynienia z hartowanymi, bardzo precyzyjnie obrobionymi powierzchniami roboczymi. Po napawaniu trzeba by je szlifować z dokładnością do setnych milimetra, zachować odpowiednią twardość i strukturę materiału, a to w typowym warsztacie jest praktycznie niewykonalne. Dodatkowo powstają naprężenia, ryzyko mikropęknięć i niejednorodności, co przy zmiennych obciążeniach może skończyć się katastrofalnym pęknięciem przegubu w czasie jazdy. Określenie „naważanie” bywa mylone z wyważaniem, ale żadne ważenie czy dociążanie elementu nie naprawi zużytych bieżni i kulek, bo problemem jest tu geometria i zużycie materiału, a nie sama masa części. Typowy błąd myślowy polega na przenoszeniu idei regeneracji z prostych, mało obciążonych detali na elementy o bardzo wysokich wymaganiach co do dokładności, twardości i bezpieczeństwa. W nowoczesnej motoryzacji przegub kulowy półosi traktuje się jako element wymienny – jeśli jest uszkodzony, wymienia się go na nowy lub fabrycznie regenerowany, zamiast próbować domowymi metodami odtwarzać jego powierzchnie robocze. Tak po prostu jest bezpieczniej, szybciej i w dłuższej perspektywie taniej.