Ile wynosi szacunkowa szerokość działania jednego prądu gaśniczego podczas podawania skutecznych prądów gaśniczych wody?
W tym przypadku właściwa wartość to 30 m w obronie dalszej. Chodzi o szacunkową szerokość odcinka, którą można skutecznie zabezpieczać jednym prądem gaśniczym wody, gdy prąd nie jest podawany bezpośrednio w natarciu na źródło ognia, tylko służy do ochrony obiektów, stref lub materiałów zagrożonych rozprzestrzenianiem się pożaru. W praktyce strażackiej takie wartości przyjmuje się do szybkich obliczeń taktycznych: ile prądów wodnych trzeba podać, jak rozstawić roty i czy dostępne zaopatrzenie wodne wystarczy. Obrona dalsza ma inny charakter niż natarcie, bo nie chodzi o intensywne chłodzenie samego ogniska pożaru, tylko o ograniczenie oddziaływania cieplnego, iskier, płomieni i promieniowania na obiekty położone dalej. Dlatego przyjmuje się, że jeden skuteczny prąd może zabezpieczyć około 30 m szerokości. Moim zdaniem to jedna z tych liczb, które warto po prostu kojarzyć z praktyką: dowódca na miejscu zdarzenia nie ma czasu na akademickie liczenie wszystkiego od zera, tylko musi szybko oszacować siły i środki. Jeżeli zagrożony front ma na przykład około 90 m, to przy takim założeniu trzeba myśleć o minimum trzech skutecznych prądach w obronie dalszej. Oczywiście realnie wpływ mają wiatr, rodzaj paliwa, ukształtowanie terenu, wydajność prądownicy i ciśnienie, ale standardowa wartość 30 m daje bezpieczny punkt wyjścia.
Pomyłki w tym pytaniu zwykle biorą się z mieszania pojęć natarcia i obrony. W natarciu prąd gaśniczy pracuje bezpośrednio na strefę spalania albo bardzo blisko niej, więc jego zadanie jest bardziej intensywne: schłodzić materiał palny, ograniczyć pirolizę, zbić płomienie i doprowadzić wodę tam, gdzie faktycznie zachodzi spalanie. W takim układzie nie powinno się automatycznie przenosić szerokości działania na sytuację obrony dalszej, bo to inny cel taktyczny i inne ustawienie roty. Wartość 20 m kojarzy się właśnie z bardziej zwartym i skoncentrowanym działaniem, ale nie odpowiada wskazanej tutaj obronie dalszej. Z kolei 40 m w natarciu jest zbyt szerokim założeniem, bo jeden prąd nie da wtedy odpowiedniej intensywności podawania wody na całym froncie. Powstają martwe pola, a ogień może iść bokiem, co na akcji wygląda naprawdę kiepsko. Podobnie 40 m w obronie dalszej brzmi kusząco, bo pozwalałoby użyć mniej prądów i mniej ludzi, ale jest to założenie zbyt optymistyczne. Dobre praktyki taktyczne wolą wartości bezpieczne, sprawdzone i możliwe do zastosowania w dynamicznych warunkach: zadymienie, wiatr, promieniowanie cieplne, ograniczona widoczność, zmęczenie ratowników. Dlatego dla jednego skutecznego prądu wody w obronie dalszej przyjmuje się 30 m. To nie jest liczba przypadkowa, tylko praktyczne uproszczenie do planowania rozwinięcia, zapotrzebowania na wodę i rozmieszczenia stanowisk gaśniczych. Z mojego doświadczenia w nauce taktyki wynika, że najłatwiej zapamiętać to przez cel działania: natarcie jest bliżej i bardziej punktowo, obrona dalsza obejmuje szersze zabezpieczenie, ale nie aż tak szerokie jak 40 m.