Jeżeli podaje się określone środki gaśnicze na obiekty pośrednio zagrożone pożarem, to działa się taktycznie
A. w obronie bliższej.
B. w obronie dalszej.
C. w natarciu oskrzydlającym.
D. w natarciu frontalnym.
Pytanie z egzaminu CKE z 2016 roku (arkusz Z.22-X-16.04).
Chodzi tu o obronę dalszą, bo środki gaśnicze podaje się na obiekty pośrednio zagrożone pożarem, czyli takie, które jeszcze się nie palą i nie są bezpośrednio w strefie oddziaływania ognia, ale mogą zostać zagrożone przy dalszym rozwoju sytuacji. W praktyce może to być chłodzenie sąsiedniego budynku, zbiornika, składu drewna albo elewacji, na którą oddziałuje promieniowanie cieplne, dym, iskry czy przenoszone przez wiatr żagwie. Moim zdaniem to jest ważne rozróżnienie, bo w akcji łatwo skupić się tylko na płomieniach, a dobra taktyka polega też na przewidywaniu. Obrona dalsza ma ograniczyć możliwość rozprzestrzenienia pożaru poza główną strefę działań. Stosuje się prądy wody, pianę, kurtyny wodne albo inne środki zależnie od materiału i zagrożenia. Zgodnie z dobrą praktyką dowódca ocenia kierunek wiatru, promieniowanie cieplne, odległości między obiektami, palność materiałów oraz dostępność sił i środków. To nie jest natarcie, bo nie zwalczamy bezpośrednio ogniska pożaru, tylko zabezpieczamy obiekty, które mogą zostać objęte pożarem później.
W tym pytaniu kluczowe jest słowo pośrednio. Jeżeli obiekt jest zagrożony pożarem tylko w sposób pośredni, to nie traktuje się go jak miejsca głównego natarcia ani jak obiektu bezpośrednio objętego oddziaływaniem płomieni. Taktycznie będzie to obrona dalsza, czyli zabezpieczenie elementów, które mogą zostać zagrożone w następnej fazie rozwoju zdarzenia. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd polega na tym, że ktoś widzi podawanie wody lub piany i od razu kojarzy to z natarciem. A natarcie frontalne oznacza bezpośrednie działanie na pożar od czoła, w kierunku głównego ogniska. Natarcie oskrzydlające również dotyczy gaszenia pożaru, tylko prowadzonego z boków, często po to, żeby ograniczyć rozwój frontu spalania i poprawić bezpieczeństwo rot. Obrona bliższa odnosi się natomiast do obiektów bezpośrednio zagrożonych, na przykład sąsiedniej ściany, zbiornika lub konstrukcji, które już są silnie nagrzewane i realnie mogą zapalić się za chwilę. Przy obronie dalszej myślimy szerzej: chłodzimy lub zabezpieczamy obiekty oddalone, ale narażone przy niekorzystnym wietrze, dużym promieniowaniu cieplnym albo przenoszeniu materiału palnego. Dobra praktyka dowódcza wymaga rozpoznania, podziału terenu akcji na odcinki bojowe i takiego rozmieszczenia prądów gaśniczych, żeby nie zużyć całej wody tylko na płomienie, a potem nie dopuścić do nowego ogniska pożaru gdzieś obok. To niby detal definicyjny, ale w realnej akcji ma spore znaczenie.