Pożarnicze węże tłoczne posiadają długość
A. 17 m
B. 24 m
C. 15 m +/- 5%
D. 19,5 – 20,5 m
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2013 (arkusz Z.22-X-13.05).
Węże tłoczne w ochronie przeciwpożarowej traktuje się praktycznie jako odcinki 20-metrowe, a dopuszczalny zakres długości 19,5–20,5 m wynika z tolerancji wykonania i kontroli sprzętu. To jest ważne nie tylko na papierze, ale też podczas rozwijania linii gaśniczej. Jeśli dowódca roty zakłada, że jeden odcinek ma około 20 m, może szybko oszacować, ile węży potrzeba od autopompy do stanowiska gaśniczego, rozdzielacza albo hydrantu. Moim zdaniem to jedna z tych informacji, które warto znać „z głowy”, bo w akcji nie ma czasu na zgadywanie. W praktyce dotyczy to typowych węży tłocznych, np. W-52, W-75 czy W-110, używanych do podawania wody i środka pianotwórczego pod ciśnieniem. Dobre praktyki oraz wymagania dokumentacji technicznej, norm PN-EN i dopuszczeń CNBOP-PIB zakładają powtarzalność wymiarów, szczelność, odpowiednią wytrzymałość na ciśnienie robocze i prawidłowe łączenie z armaturą. Zakres 19,5–20,5 m oznacza więc standardowy odcinek 20 m z dopuszczalną odchyłką, a nie dowolną długość węża.
W tym pytaniu łatwo pomylić długość pożarniczego węża tłocznego z innymi elementami wyposażenia albo z długościami spotykanymi w instalacjach hydrantowych. Węże tłoczne używane przez jednostki ochrony przeciwpożarowej mają standardowo około 20 m, a dokładniej mieszczą się w zakresie 19,5–20,5 m. Taka tolerancja jest normalna, bo wąż po produkcji, eksploatacji i suszeniu może minimalnie zmieniać swoje wymiary, ale nadal ma być zgodny z wymaganiami technicznymi. Podawanie wartości 24 m zwykle wynika z myślenia „im dłuższy, tym bardziej użyteczny”, ale w praktyce zbyt długi odcinek byłby cięższy, trudniejszy do zwijania i mniej wygodny przy szybkim rozwinięciu linii gaśniczej. Wartość 17 m też nie pasuje do typowego standardu sprzętu pożarniczego; mogłaby się komuś skojarzyć z długością po zużyciu albo z nietypowym odcinkiem, ale nie jest to prawidłowa długość normowa. Z kolei 15 m ± 5% przypomina bardziej podejście do innych przewodów lub wyposażenia specjalnego, a nie do klasycznych węży tłocznych W-52, W-75 czy W-110. W działaniach ratowniczo-gaśniczych standaryzacja jest naprawdę istotna: pozwala liczyć zasięg linii, planować zapas węży na samochodzie i sprawnie współpracować między zastępami. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd to zapamiętanie samego „około kilkanaście metrów”, bez powiązania z praktyką rozwijania odcinków po 20 m. A tu właśnie ta praktyczna dwudziestka, z małą tolerancją, jest kluczowa.