System łączności przeznaczony dla potrzeb łączności w miejscu prowadzenia akcji ratowniczo-gaśniczej, zwany „Siecią radiową”, zawiera co najmniej
A. dwóch abonentów.
B. pięciu abonentów.
C. trzech abonentów.
D. czterech abonentów.
Pytanie z egzaminu CKE z 2016 roku (arkusz Z.22-X-16.04).
System łączności na miejscu akcji, określany jako sieć radiowa, musi obejmować co najmniej trzech abonentów, czyli trzy podmioty mogące prowadzić korespondencję radiową w ramach ustalonych danych radiowych. To ważne rozróżnienie: przy dwóch abonentach mówimy raczej o prostym kierunku łączności, a nie o pełnej sieci. W praktyce pożarniczej takimi abonentami mogą być np. kierujący działaniem ratowniczym, dowódca odcinka bojowego i rota pracująca wewnątrz obiektu albo stanowisko wodne. Wtedy komunikacja nie jest tylko „punkt-punkt”, ale pozwala na wymianę meldunków między kilkoma uczestnikami działań. Moim zdaniem to jedna z tych definicji, które wydają się suche, ale w akcji naprawdę robią porządek. Dobra praktyka PSP i KSRG zakłada, że sieć radiowa ma jasno określony kanał, kryptonimy, zasady wywołania, kolejność przekazywania meldunków i dyscyplinę korespondencji. Dzięki temu KDR nie gubi informacji, a ratownicy nie nadają jednocześnie bez potrzeby. Trzech abonentów to więc minimalny próg, od którego łączność zaczyna mieć charakter sieciowy.
W tym pytaniu łatwo pomylić pojęcie sieci radiowej z najprostszym połączeniem radiowym między dwoma użytkownikami. Dwóch abonentów może oczywiście prowadzić korespondencję, na przykład dowódca zastępu z dyspozytorem albo KDR z jednym ratownikiem, ale technicznie jest to bardziej kierunek łączności, czyli relacja punkt-punkt. Nie spełnia to minimalnego warunku sieci, bo nie ma jeszcze układu kilku uczestników, między którymi trzeba utrzymać wspólne zasady pracy, kolejność meldunków i dyscyplinę nadawania. Z drugiej strony czterech albo pięciu abonentów jak najbardziej może tworzyć sieć radiową, i często w realnych działaniach właśnie tak jest. Przy większym pożarze w jednej sieci mogą pracować KDR, dowódcy odcinków bojowych, stanowisko zaopatrzenia wodnego i roty. Problem w tym, że pytanie dotyczy wartości minimalnej, a nie typowej lub wygodnej liczby uczestników. Typowy błąd polega na myśleniu, że skoro akcja ratowniczo-gaśnicza jest złożona, to sieć musi zaczynać się dopiero od większej liczby radiostacji. Nie musi. Standardowe rozumienie w łączności pożarniczej jest prostsze: sieć radiowa zaczyna się od trzech abonentów pracujących według wspólnych danych radiowych. Większa liczba użytkowników tylko rozbudowuje sieć, ale nie zmienia jej definicyjnego minimum.