W przypadku braku prawidłowego oddechu oraz braku krążenia u dzieci, po zastosowaniu 5 oddechów ratowniczych należy:
A. wdrożyć RKO w postaci 3 uciśnięć klatki piersiowej, 1 oddechu, zastosować defibrylator (AED).
B. wdrożyć RKO w postaci 15 uciśnięć klatki piersiowej, 1 oddech.
C. wdrożyć RKO w postaci 15 uciśnięć klatki piersiowej, 2 oddechy, zastosować defibrylator (AED).
D. wdrożyć RKO w postaci 3 uciśnięcia klatki piersiowej, 1 oddech.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2015 (arkusz Z.22-X-15.05).
W tej sytuacji po 5 oddechach ratowniczych u dziecka należy przejść do RKO w schemacie 15 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy oraz jak najszybciej zastosować AED, jeśli jest dostępne. U dzieci zatrzymanie krążenia bardzo często ma podłoże oddechowe, np. zadławienie, utonięcie, ciężka duszność albo uraz, dlatego te pierwsze oddechy ratownicze są tak ważne. Jeżeli po nich nadal nie ma prawidłowego oddechu i oznak krążenia, nie czekamy, tylko zaczynamy uciskanie klatki piersiowej. W standardach KPP i w praktyce ratowniczej przy dzieciach stosuje się proporcję 15:2, zwłaszcza gdy działa zespół ratowników. Uciski muszą być skuteczne: odpowiednia głębokość, właściwe miejsce na mostku, pełny powrót klatki i możliwie krótkie przerwy. AED podłączamy tak szybko, jak się da, najlepiej z elektrodami pediatrycznymi lub trybem dziecięcym, jeśli urządzenie to umożliwia. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą kolejność: ocena, 5 oddechów, 15:2, AED i ciągła kontrola jakości RKO. W realnej akcji właśnie ta powtarzalność procedury robi dużą różnicę.
W postępowaniu z dzieckiem bez prawidłowego oddechu i bez oznak krążenia łatwo pomylić schematy, bo w różnych sytuacjach ratowniczych występują różne proporcje uciśnięć do oddechów. Przy pediatrycznej resuscytacji po wykonaniu 5 oddechów ratowniczych właściwym dalszym działaniem jest RKO w układzie 15 uciśnięć klatki piersiowej do 2 oddechów oraz użycie AED, gdy tylko jest dostępne. Proporcja 15:1 jest nieprawidłowa, bo jeden oddech po serii uciśnięć może nie zapewnić wystarczającej wentylacji, a u dzieci tlen ma ogromne znaczenie. Zatrzymanie krążenia u dziecka często wynika z niedotlenienia, więc wentylacja nie jest dodatkiem „na koniec”, tylko bardzo ważnym elementem całej procedury. Schemat 3:1 kojarzy się raczej z resuscytacją noworodka bezpośrednio po porodzie, gdzie mechanizm problemu i algorytm są inne. Przenoszenie go na dziecko w typowej sytuacji KPP jest częstym błędem myślowym. Samo dodanie AED do niewłaściwej proporcji też nie naprawia procedury, bo defibrylator jest narzędziem do rozpoznania i leczenia rytmów defibrylacyjnych, ale nie zastępuje dobrej jakości ucisków i wentylacji. W praktyce trzeba działać równolegle: jedna osoba prowadzi RKO, druga przygotowuje AED, odsłania klatkę piersiową, nakleja elektrody i wykonuje polecenia urządzenia. Ważne jest też, by nie robić długich przerw na „sprawdzanie”, bo każda przerwa obniża perfuzję mózgu i serca. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać: dziecko, brak oddechu po 5 wdechach, zaczynamy 15:2 i możliwie szybko podłączamy AED.