Wymagana wielkość ciśnienia nominalnego na wejściu do wytwornicy pianowej wynosi
A. 8 barów.
B. 10 barów.
C. 6 barów.
D. 12 barów.
Pytanie z egzaminu CKE z 2016 roku (arkusz Z.22-X-16.04).
Wymagana wielkość ciśnienia nominalnego na wejściu do wytwornicy pianowej wynosi 6 barów. Chodzi tu konkretnie o ciśnienie mierzone przy samej wytwornicy, a nie na nasadzie pompy czy autopompy. To ważna różnica, bo po drodze mamy straty ciśnienia w wężach, na rozdzielaczach, przełącznikach, zasysaczu środka pianotwórczego i ewentualnie na różnicy wysokości. W praktyce dowódca albo operator pompy musi tak dobrać ciśnienie tłoczenia, żeby na końcu linii, przy wytwornicy, uzyskać właśnie około 6 barów. Moim zdaniem to jedna z tych wartości, które warto zapamiętać na sztywno, bo często pojawia się przy sprzęcie pianowym. Przy takim ciśnieniu wytwornica pracuje zgodnie z założeniami producenta: prawidłowo zasysa powietrze, miesza roztwór środka pianotwórczego i wytwarza pianę o odpowiedniej liczbie spienienia. Zbyt duże ciśnienie nie oznacza automatycznie lepszej piany, czasem wręcz psuje jej strukturę. Dobre praktyki pożarnicze i dokumentacja sprzętu, w tym świadectwa dopuszczenia oraz instrukcje obsługi armatury wodno-pianowej, zawsze podkreślają pracę w parametrach nominalnych, a nie na oko.
W przypadku wytwornicy pianowej nie należy zakładać, że większe ciśnienie zawsze da lepszy efekt gaśniczy. To dość typowy błąd myślowy, bo przy liniach wodnych często kojarzy się wyższe ciśnienie z większym zasięgiem albo mocniejszym prądem. Sprzęt pianowy działa jednak trochę inaczej. Wytwornica musi mieć zapewnione odpowiednie warunki przepływu roztworu wodno-pianowego oraz zasysania powietrza, żeby piana miała właściwą strukturę, trwałość i liczbę spienienia. Nominalne ciśnienie na wejściu do takiej wytwornicy wynosi 6 barów. Warto podkreślić: na wejściu do urządzenia, niekoniecznie na pompie. Jeżeli ktoś przyjmuje 8, 10 albo 12 barów, to najczęściej miesza ciśnienie robocze autopompy z ciśnieniem wymaganym przez odbiornik na końcu linii. Straty w wężach faktycznie trzeba uwzględnić, ale robi się to przez odpowiednie ustawienie pompy, a nie przez zmianę parametru nominalnego sprzętu. Zbyt wysokie ciśnienie może pogorszyć jakość piany, zwiększyć obciążenie armatury, utrudnić bezpieczną pracę roty i powodować niepotrzebne naprężenia w linii. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepsze efekty są wtedy, gdy sprzęt pracuje zgodnie z instrukcją producenta i zasadami eksploatacji armatury wodno-pianowej, a nie według zasady im więcej barów, tym lepiej.