Do której kategorii zagrożenia ludzi zaliczany jest budynek hospicjum?
Budynek hospicjum zalicza się do kategorii ZL II, bo przebywają tam osoby o ograniczonej zdolności samodzielnej ewakuacji. Chodzi głównie o pacjentów chorych, często leżących, osłabionych, wymagających pomocy personelu medycznego lub opiekuńczego. W przepisach techniczno-budowlanych, czyli w praktyce w Warunkach technicznych dla budynków, ZL II obejmuje m.in. szpitale, żłobki, przedszkola, domy opieki i właśnie obiekty, gdzie użytkownicy nie są w stanie szybko opuścić budynku bez wsparcia. To ma duże znaczenie praktyczne, bo projektowanie ochrony przeciwpożarowej w takim obiekcie nie może opierać się tylko na założeniu: usłyszą alarm i wyjdą. Tu ewakuacja bywa etapowa, z udziałem personelu, często przez strefy pożarowe, oddzielenia przeciwpożarowe i odpowiednio zabezpieczone drogi ewakuacyjne. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych kategorii do zapamiętania, bo od niej zależy klasa odporności pożarowej, wymagania dla długości dojść ewakuacyjnych, wyposażenie w urządzenia przeciwpożarowe, np. system sygnalizacji pożarowej, hydranty wewnętrzne czy rozwiązania ograniczające zadymienie. W hospicjum nawet niewielkie zadymienie korytarza może być krytyczne, bo pacjenta na łóżku nie wynosi się tak szybko jak sprawną osobę z biura. Dlatego ZL II jest tu logiczne i zgodne z dobrą praktyką ochrony przeciwpożarowej.
W tym pytaniu najłatwiej pomylić hospicjum z obiektem użyteczności publicznej albo z budynkiem zamieszkania zbiorowego, ale z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej kluczowe nie jest samo przeznaczenie administracyjne, tylko zdolność ludzi do ewakuacji. ZL III dotyczy typowych budynków użyteczności publicznej, takich jak biura, urzędy, przychodnie bez stałego pobytu pacjentów czy szkoły dla osób zdolnych do samodzielnego wyjścia. Hospicjum nie pasuje do tej logiki, bo wielu podopiecznych nie podniesie się samodzielnie z łóżka i nie przejdzie korytarzem do wyjścia ewakuacyjnego. ZL IV to budynki mieszkalne, więc skojarzenie z tym, że ktoś tam mieszka lub przebywa długo, prowadzi trochę na skróty i niestety w złą stronę. W klasyfikacji pożarowej dom mieszkalny i placówka opiekuńczo-medyczna to zupełnie inne ryzyko. ZL V obejmuje budynki zamieszkania zbiorowego, na przykład hotele, internaty, domy studenckie czy pensjonaty. Tam ludzie mogą spać, mogą nie znać obiektu, ale co do zasady są sprawni ewakuacyjnie. W hospicjum problemem jest zależność pacjentów od personelu, konieczność ewakuacji łóżek, wózków, aparatury medycznej i zachowania ciągłości opieki. Z mojego doświadczenia takie pytania warto rozwiązywać przez jedno proste kryterium: czy użytkownicy mogą sami szybko opuścić budynek. Jeżeli odpowiedź brzmi raczej nie, to bardzo często wchodzimy w ZL II. Dlatego poprawną kwalifikacją dla hospicjum jest ZL II, a nie ZL III, ZL IV ani ZL V.