Do której klasy w Europejskiej Klasyfikacji Ogniowej zakwalifikowane są wyroby niebadane?
Wyroby niebadane w Europejskiej Klasyfikacji Ogniowej zalicza się do klasy F. Chodzi tu o klasyfikację reakcji na ogień według systemu Euroklas, stosowanego dla wyrobów budowlanych, opisanego między innymi w normie PN-EN 13501-1. Klasa F oznacza, że wyrób nie ma potwierdzonych właściwości ogniowych w wymaganym badaniu albo nie spełnia kryteriów pozwalających zakwalifikować go do klas od A1 do E. W praktyce jest to bardzo ważne, bo brak badań nie oznacza, że materiał jest bezpieczny, tylko że nie można mu przypisać lepszej klasy. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które warto zapamiętać bez kombinowania: niebadany materiał traktujemy ostrożnie. Przykładowo przy doborze okładzin ściennych, izolacji, płyt wykończeniowych czy innych materiałów do budynku projektant i wykonawca muszą sprawdzić deklarację właściwości użytkowych oraz klasyfikację ogniową. Jeżeli dokumentacja pokazuje klasę F albo brak potwierdzonej klasy, taki wyrób może być niedopuszczalny w drogach ewakuacyjnych, pomieszczeniach o podwyższonych wymaganiach pożarowych czy obiektach użyteczności publicznej. Dobra praktyka branżowa jest prosta: nie zakłada się odporności ogniowej na oko, tylko opiera się na badaniach, deklaracjach producenta i wymaganiach projektu.
W tym pytaniu łatwo pomylić pojęcie wysokiej klasy ogniowej z samym faktem, że materiał został sklasyfikowany. Klasa A1 jest zarezerwowana dla wyrobów praktycznie niepalnych, które w badaniach wykazują brak istotnego udziału w rozwoju pożaru. Taką klasę mogą mieć na przykład niektóre wyroby mineralne, beton, stal czy szkło, ale tylko wtedy, gdy spełniają określone kryteria albo są objęte odpowiednimi zasadami klasyfikacji. Nie można więc uznać, że wyrób niebadany trafia do A1, bo byłoby to sprzeczne z ideą normy PN-EN 13501-1. Najpierw trzeba mieć wynik badania lub podstawę klasyfikacji, dopiero potem można mówić o wysokiej klasie. Klasa B również nie pasuje, bo oznacza bardzo ograniczony udział wyrobu w rozwoju ognia. To nadal jest dobra, technicznie cenna klasa, ale wymaga potwierdzenia badaniami reakcji na ogień, na przykład zachowania przy oddziaływaniu płomienia i emisji ciepła. Klasa D z kolei dotyczy materiałów o wyraźnie gorszym zachowaniu niż B, ale dalej jest to klasa wynikająca z oceny, a nie z braku danych. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś traktuje klasy jako ogólną skalę jakości i zakłada, że materiał niebadany można wrzucić gdzieś pośrodku. W przepisach i dokumentacji technicznej tak to nie działa. Jeśli wyrób nie został przebadany albo nie wykazano jego parametrów, klasyfikuje się go jako F, czyli najniżej w tym układzie. Z mojego doświadczenia to ma praktyczne znaczenie na budowie: brak papieru z klasyfikacją ogniową to nie drobiazg formalny, tylko potencjalny problem z odbiorem, bezpieczeństwem pożarowym i zgodnością z projektem.