Drewno świerkowe zalicza się do grupy materiałów
Drewno świerkowe w stanie naturalnym zalicza się do materiałów łatwo zapalnych, bo stosunkowo szybko ulega zapłonowi pod wpływem płomienia, iskry albo wysokiej temperatury. Świerk ma dość niską gęstość, zawiera żywice i ma włóknistą strukturę, więc ogień może się po nim rozprzestrzeniać szybciej niż po wielu materiałach mineralnych. W praktyce dotyczy to np. więźby dachowej, desek szalunkowych, łat, palet, elementów wykończeniowych czy składowanego drewna na budowie. Moim zdaniem to jedna z tych informacji, które warto zapamiętać nie tylko do testu, ale też do normalnej pracy. Według dobrych praktyk ochrony przeciwpożarowej drewno świerkowe powinno być chronione przed źródłami zapłonu, właściwie składowane i w razie potrzeby impregnowane środkami ogniochronnymi. W klasyfikacji reakcji na ogień stosuje się dziś m.in. normę PN-EN 13501-1, a starsze określenia typu łatwo zapalne nadal często spotyka się w nauce zawodu. Ważne: impregnacja może poprawić zachowanie drewna w pożarze, ale samo drewno świerkowe bez zabezpieczenia nie staje się przez to materiałem niepalnym.
Drewno świerkowe nie powinno być traktowane jako materiał niezapalny ani jako materiał odporny na działanie ognia. To częsty błąd myślowy, bo drewno kojarzy się z materiałem konstrukcyjnym, stosowanym w dachach, stropach czy domach szkieletowych, więc ktoś może uznać, że skoro jest dopuszczone w budownictwie, to musi być bezpieczne ogniowo. A to nie tak działa. Materiał może być używany w budynku, ale jednocześnie wymagać odpowiednich zabezpieczeń przeciwpożarowych, właściwych przekrojów, okładzin, impregnacji albo oddzielenia od źródeł ciepła. Określenie zapalne jest zbyt ogólne w tym pytaniu, bo drewno świerkowe należy dokładniej zaliczyć do grupy łatwo zapalnych. Nie chodzi tylko o to, że może się palić, ale o to, że zapala się stosunkowo łatwo, szczególnie gdy jest suche, cienkie, rozdrobnione albo ma dużą powierzchnię kontaktu z powietrzem. Z mojego doświadczenia uczniowie czasem mylą trudno zapalne z tym, że coś pali się wolniej niż papier. Tymczasem trudno zapalne to zwykle materiał specjalnie zabezpieczony lub taki, który według badań ma ograniczoną podatność na zapłon i rozprzestrzenianie płomienia. Surowe drewno świerkowe, zwłaszcza w postaci desek, listew czy trocin, nie spełnia takiego założenia samo z siebie. W praktyce branżowej trzeba więc zakładać, że wymaga ono ostrożnego składowania, zachowania porządku na stanowisku pracy i ochrony przed iskrami, np. przy spawaniu, cięciu metalu albo pracy z nagrzewnicami. Takie podejście jest zgodne z zasadami ochrony przeciwpożarowej i zdrowym rozsądkiem na budowie.